SITUATIE IN HET NOORDEN SLECHTER

De 24^ste tot de 27^ste had ik een vergadering met de mensen uit Agadez en In-gall in Tahoua. Je weet wel de zogenaamde Quartriparti tussen Eirene, teguirguist, Emzigzan en Takkayt. Deze had eigenlijk in september moeten plaatsvinden tijdens de Cure salee, maar zoals eerder verteld was dit grote nomaden festijn in In-gall afgelast, omdat de (rebellen) MNJ hadden aangekondigd dat zij hier tegen waren. Ook al onderhandelden de overheid niet met de rebellen, ze waren wel zo slim om dit soort aankondigingen serieus te nemen. De vergadering zou in eerste instantie toch in In-Gall plaats vinden, maar er was een auto op een mijn gereden 20 km te zuiden van Agadez. Voorheen was dit alleen een probleem tussen Agadez en Airlit dus ten Noorden van Agadez. De MNJ had na een aanval in het Noorden aangekondigd dat zij ook een aanval zou doen op het traject Tahoua-Agadez. Een paar dagen voor de vergadering was een mijn afgegaan met als gevolg 5 zwaar gewonden. Het is nu steeds de vraag of de MNJ hier achter zit, aangezien het nu om gewone burgers gaat die worden getroffen en dat is nu niet bepaald interessant voor de rebellen. Eirene wilde het risico niet nemen en dus werd er in Tahoua afgesproken.

De anderen waren er eerder heen gegaan om ook nog het een en ander te regelen voor een ander project en ik nam de bus op zaterdag. Moest er vroeg voor uit me bed, maar was dan ook al rond half 1 in Tahoua. Het nadeel als je in Dosso opstapt is dat je dan genoegen moet nemen met elke plaats die beschikbaar is. In mijn geval gepropt tussen een oudere vrouw en een vrouw met kind. Jammer genoeg was er ook de hele weg iemand aan het overgeven, maar voor de rest was het een aangename rit. Aangekomen in Tahoua kreeg ik te horen dat de mensen uit Agadez niet zouden komen. Het was gewoon te onhandig en te onveilig. Het probleem was niet alleen dat er mijnen lagen, maar ook dat er behoorlijk wat Touaregue zijn opgepakt de laatste tijd. Het gaat dan vooral om de wat lichter getinte Touaregue, zoals veel van mijn collegax92s bij Emzigzan en Takkayt. Ze worden ook wel weer losgelaten, maar je kan je voorstellen dat ze zo min mogelijk de aandacht op zich willen vestigen.

Jammer genoeg ging het al wat moeizaam met de spaarbank Emzigzan in Agadez voor de problemen met de rebellen. Sommige commissies functioneren niet waardoor er te veel kredieten zijn verleend en ook nog eens aan mensen die misschien niet al te rendabel zijn. Voor de rebellie werd er al geprobeerd om met behulp van de politie toch nog het een en ander terug te vorderen, maar dat schoot niet echt op. Nu heeft de politie wel wat anders te doen. Een ander probleem is dat door de onveilige situatie de mensen hun geld liever dicht bij hun zelf houden. Dit betekent dat veel mensen hun spaarrekening leeg halen of niet terugbetalen terwijl ze dit wel zouden kunnen doen. Ik kan het goed begrijpen, want het eind is nog niet in zicht en je moet toch op alles zijn voorbereid. De vergadering was vooral bij een geroepen om de brainstormen wat er moest gebeuren om Emzigzan te laten overleven, maar het is toch moeilijk om beslissingen te nemen als ze er zelf niet bij zijn. Ik probeer het te blijven volgen, maar heb op het moment het gevoel dat naarmate de onveilige situatie langer duurt de kansen dat Emzigzan er nog is kleiner worden. Ik blijf het natuurlijk volgen.

Mohamed uit In-Gall stuurde rond 1 uur een berichtje dat een vrachtwagen uit de colonne waar hij in zat op een mijn was gereden. Blijkbaar hadden ze een gat geschrapt uit het spiksplinternieuwe wegdek 40 km ten zuiden van Agadez. Mohamed was eerst naar Agadez gegaan om daar de grote bus te pakken naar Tahoua. De vrachtwagenchauffeur mankeerde niets, maar het wegdek was wel weggeblazen. Het is ook mogelijk dat hij naar de grote weg gaat en daar op de bus wacht, ongeveer 100 km voor Agadez buigt er een weg af naar het 50 km verder op gelegen In-Gall. Hier stond ook de president te wachten. De eerste mijn lag 20 km vanaf Agadez, deze tweede 40 km. Nog maar 60 km te gaan en dan is ook de weg naar In-Gall in het gevaren gebied.

Tijdens de vergadering hebben we het vooral veel gehad over wat we gaan doen als In-Gall ook niet meer te bereiken is. We willen vooral voorkomen dat ook Teguirguist in de problemen komt. We hebben een scenario gemaakt wat te doen in geval dat het centrum van de rebellie meer naar het Zuiden komt te liggen. Het is in ieder geval duidelijk dat vanuit Agadez niet veel meer kan worden gedaan. Controles en cursussen worden niet meer uitgevoerd door Takkayt en In-Gall wil meer steun vanuit het zuiden. Om de mensen te blijven motiveren om hun werk goed te blijven doen moeten er controles worden uitgevoerd om te kijken of alles goed gaat. Ook willen ze een cursus in In-Gall organiseren, maar ik moet eerst nog zien of Eirene iemand daadwerkelijk naar het Noorden gaat sturen.

Teguirguist heeft momenteel geen grote problemen op het gebied van kredietverlening. Mijn kleine project met de vrouwengroepen verloopt zelf erg goed. Op een groep na hebben ze alle 24 groepen hun krediet terug betaald. Vijftien groepen hebben weer een nieuw krediet gekregen. In eerste instantie zou Femmes et Future, het kleine fonds dat ik gevonden had voor In-Gall, 5 groepen helpen. We hebben echter besloten om het risico dat deze groepen het niet terug konden betalen door het geld van Femmes et Future over 14 groepen te verspreiden. Deze groepen hebben bijvoorbeeld 200 000 CFA gevraagd aan de bank, Femmes et Future geeft dan 60 000 en de rest komt van de bank zelf.  Het voordeel hier van is dat risico dat het geld niet kan worden terugbetaald wordt verkleind in deze 14 groepen worden er verschillende activiteiten gedaan met het geld en daardoor zijn zij niet afhankelijk van een product. Het is bijna zeker dat ik niet zelf meer naar In-Gall kan, maar ik heb wel al een overzicht van alle groepen en zal een enquxeate maken en opsturen zodat ik goed in de gaten kan houden hoe het gaat met de vrouwengroepen.

Ik vond het erg fijn dat ik de mensen uit In-Gall nog een keer kon zien. Ik ben er haast zeker van dat ik ze niet meer zal zien voordat ik Niger verlaat. Ik heb tegen Mohamed gezegd dat ik niet wil dat hij en zijn familie nog risico gaat nemen om te reizen, terwijl Eirene en Agadez dit niet meer willen doen. Het is ook maar weer de vraag of ze nog terug kunnen naar In-Gall als de grote bussen besluiten dat ze niet meer willen stoppen bij de afslag naar In-Gall. Ik probeer zoveel mogelijk contact te houden en manieren te verzinnen om de mensen daar te helpen. Gelukkig zijn de prijzen van voedsel nog niet omhoog gegaan in In-Gall, maar we zullen zien. Met de familie gaat het goed Suleiman gaat nu in zijn eentje naar school en ik zou stiekem wel willen kijken hoe hij klein als hij is de grote zandvlakte naast de bank oversteekt om naar school te gaan. Assedeck zegt dat als zijn vader vraagt of hij ook wil, Nog niet, straks. Kleine Animata heeft minder last van haar longetjes, maar de Harmattan zorgt voor problemen met haar ogen en blijkbaar zijn er veel muggen. Ik probeer een muskietentent te regelen, maar die zijn eigenlijk alleen in Europa te krijgen. Hier moet je er echt tegen aan lopen. Die tentjes zijn gewoon een stuk makkelijker dan de gewone netten. Fati kan de baby er dan gewoon in leggen en de rits dicht doen.

MAMS IN AFRIKA 22 OKTOBER 2007

AANKOMST
Wat zal ik eens zeggen ik was echt even toe aan een vakantie. Het gedoe met het wisselen van projecten had er behoorlijk hard ingehakt. Het ging voor mijn gevoel net allemaal lekker lopen en toen moest ik weg. Het was gewoon nog niet af in mijn hoofd en ik deed wel mee met het project in het Zuiden, maar ik was toch constant bezig met de mensen in het Noorden. Een vakantie was dus net wat ik nodig had om een kunstmatige scheiding tussen beide periodes te creeren. Het allerbelangrijkste was natuurlijk dat ik na bijna een jaar weer iemand van mijn familie zag. Ik had behoorlijk de zenuwen, want door omstandigheden kwam mijn moeder alleen naar Afrika. Ze moest 7 uur wachten in Casablanca, voordat ze haar aansluiting kreeg naar Niamey. Ik was met de familie van Jeroen al meegekomen naar Niamey een paar dagen van te voren en ik was de dagen echt aan het aftellen. Ik denk dat de mensen helemaal gek van me werden, want ik bleef maar zeggen nog 2 dagen, nog een, nog 12 uur etc.
De chauffeur van Eirene mocht ik om 5 uur x92s nachts gebruiken om naar het vliegveld te rijden. We waren goed op tijd en het kon me natuurlijk niet snel genoeg gaan. We zaten bij het melkwinkeltje in de airco, maar ik verwachtte wel dat mijn moeder behoorlijk tegen een muur van warmte zou aanlopen. We waren goed op tijd ondanks dat we wel wisten dat het vliegtuig altijd te laat aankomt. En het duurde inderdaad nog wel 2 uur langer en ik was dan ook aan het ijsberen totdat ik eindelijk wat lichtjes bij de landingsbaan zag. Toen het vliegtuig aankwam had ik alleen maar een big smile op mijn gezicht en de mensen zullen wel gedacht hebben. Ze moest uiteraard als een van de laatste uit de terminal komen (er is altijd een moment dat je denkt dat ze er niet in zit) en ik zat maar te nekken. Ik zag opeens een flits en ik zij tegen Adamoe ik denk dat ik er zie. Hij vroeg nog of ik mijn eigen moeder wel herkende, maar ik was al bijna de douane door in mijn enthousiasme. Uiteindelijk zag ze me en toen was het wachten totdat alles gecontroleerd was. Opeens was ze er niet meer en was ze druk gebarend naar haar koffer in gesprek met een ander. Toen toch maar even gevraagd of ik naar haar toe mocht, omdat ik wist dat niet veel mensen hier Engels praten.
Dikke knuffel natuurlijk. Bleek een ander iemand te zijn met dezelfde koffer. Het was toch wel fijn dat de andere man erbij was met wie ze praatte, want die heeft ons binnen no time langs de douane geloodst. Het begon al langzaam licht te worden en ze kon daardoor al het een en ander zien. Het was echter behoorlijk warm en ze was natuurlijk ook erg moe. Het is dan wel heel moeilijk als je elkaar zoveel te vertellen hebt om te gaan slapen, maar het moest wel even. Gelukkig hadden we airco op de kamer dus was het ook nog een beetje uit te houden.

IN-GALL
Na enkele dagen acclimatiseren, veel gesprekken en vele momenten van elkaar alleen maar even bekijken was het tijd om naar het Noorden te gaan. Ik zou daar mijn spullen uit mijn huis halen, zodat de eigenaar er weer wat mee kon doen en nog wat dingen regelen voor de mutuelle. Ik mocht de projectwagen met chauffeur meenemen en dat maakte de reis een stuk makkelijker. Ik vond het allemaal erg spannend aangezien er toch steeds weer verhalen de ronde deden over rebellen. We namen daarom ook maar een klein wagentje mee en niet een vierwiel aandrijf. Ik wilde zo lang mogelijk in In-Gall blijven dus ik besloot om in een keer de 1000 km af te leggen. Ik zat voorin met de chauffeur en ik denk dat mams achterin alles in zich opnam. Het was voor mij heel erg belangrijk dat ze mijn leven in het Noorden zou zien, omdat je wel veel kan vertellen maar mensen het eigenlijk eens zelf moeten beleven. De woestijn is moeilijk te omschrijven, die moet je als het waren proeven en vooral opsnuiven. De rit was voor mij ook prachtig. De laatste keer dat ik in het Noorden was geweest was het regenseizoen net begonnen en zag je hier en daar wel wat groen maar niet veel. Nu was het een grote licht groene weide, prachtig. Met grote Bororo koeien en dartelende lammetjes overal.
We kwamen net voor zonsondergang aan en we werden bij de ingang van In-Gall aangehouden door het leger. Het missiebriefje werd eens zeer goed bekeken. Het waren een paar nieuwe rekruten, die mij nog niet eerder hadden gezien. In eerste instantie was alleen Adamou, de chauffeur uitgestapt, maar toen het missiebriefje echt naar binnen werd gebracht ben ik ook maar uitgestapt. Al snel kwamen er een paar bekende gezichten naar buiten. Het was eigenlijk wel grappig, want eerst was een soldaat heel serieus aan het bekijken en toen werd opeens mijn naam geroepen. Eerst door een andere soldaat en later door een van de chefs. Ik maakte duidelijk dat ik al een tijdje in In-Gall woonde en dat ik zelfs in het huis van de Chef de poste woonde. Later bleek dat Mohamed al vanuit de verte alles in de gaten hield en dat de chef de poste ook al wilde komen. Mijn moeder keek volgens mij haar ogen uit. Iets wat eerst toch een beetje een spannend moment was werd al snel een geroep van hee Sharon ben je er weer.
Het was ondertussen al wat laat en we waren natuurlijk erg moe. We zouden x92s avonds zoals ik altijd doe bij Mohamed en Fati eten. Ik kon mijn moeder meteen laten zien hoe mijn leven er een beetje uit zag. Onderweg waren al een paar dingen opgevallen. Als eerste het eten is niet altijd zo luxe als bij Jeroen en Sylvia thuis. In Konni hadden we in een restaurantje gegeten en dat was al niet zo goed bevallen. Terwijl het toch voor Niger begrippen een goede maaltijd was van rijst en vleessous. Het was ook nog een stukje warmer geworden en de afstanden zijn toch wel heel ver. Het eten in In-Gall was hier nog een schepje bovenop. Er is gewoon niet veel en wat je dan hebt is dan in het begin moeilijk weg te krijgen vanwege de hitte. Toen we terug bij mijn huis kwamen was er echter nog een ander probleem. Het buitenlicht had letterlijk honderden sprinkhanen aangetrokken en mijn hoordeur was helemaal bedekt. Het leek wel een horrorfilm. We konden het huis niet echt inkomen door alle insecten en het is uiteindelijk Adamou geweest die er doorheen is gegaan om het licht uit te doen. Het was echt vervelend, want die beesten kropen dus ook op jou en in je kleren. Later bleek er ook een scheur in mijn hor te zitten en was mijn hele huis dus vol insecten. De rest van ons verblijf hebben we insecten moeten verwijderen.
Het werd mijn moeder duidelijk dat het leven in In-Gall erg moeilijk was en de eerste dag was een schok. De moeilijke leefomstandigheden werden in het volle licht de volgende dag duidelijk. De hitte was erg moeilijk voor mijn moeder, maar ze wilde geen stapje terug doen. Een bezoekje aan de markt maakte duidelijk dat er echt heel weinig te koop was en ik denk dat de echte cultuurschok hier pas echt aan kwam. Gelukkig waren er echter ook heel veel leuke dingen. De mensen waren heel blij dat ik er weer was en vonden het allemaal erg leuk dat mijn moeder mee was gekomen. De gastvrijheid was voor mijn moeder overweldigend en ze was ook een beetje verlegen dat mensen allemaal cadeautjes voor haar hadden gekocht. Mohammed had houten lepels voor haar besteld en een Touaregue broek voor mijn vader. Mahmoed kwam aan met leren portemonnees en sleutelhangers. Het toppunt was echter wel dat Fati een gekleurde mat voor haar had gevlochten. Ze was er gewoon helemaal verlegen van, want het zijn toch mensen die haar eigenlijk niet kennen. We hebben veel bij Fati en haar kinderen gezeten. Suleiman was weer zijn baldadige zelf en Assedeck was weer een beetje bang, maar uiteindelijk heeft hij het hart van mijn moeder gestolen. Kleine Animata was een stuk donkerder geworden en had een lelijk hoestje, maar was prachtig. Ik denk dat uiteindelijk mijn moeder goed kon begrijpen dat ik ondanks alle moeilijkheden die ik heb gehad graag in In-Gall had willen blijven. Met de bank ging het goed, zoals ik eerder in mijn nieuwsbrief had geschreven stonden veel groepen op het punt van terug betalen en werden er ondanks het afzeggen van de Cure Salee geen problemen verwacht.
De laatste middag zijn we nog even in de tuinen in de rivierbedding wezen kijken. Het gaf mijn moeder een heel klein beetje de tijd om aan te voelen hoe mooi het landschap in het Noorden is. Jammer genoeg konden we niet echt ver weg uit angst voor eventuele mijnen en rebellen. Niet dat die dichtbij In-Gall zijn gesignaleerd, maar je weet het maar nooit. Toen ik een berg op wilde klimmen om een foto te maken was Adamou bang dat het leger me als een scout zou zien van de rebellen met mijn fotolens. De terugweg was een bitterzoete rit. Ik was me bewust dat het misschien de laatste keer was dat ik in In-Gall zou zijn. Ik wil nog heel graag een paar keer terug, maar dit moet wel mogelijk zijn. De rit was niet echt makkelijk, omdat de ramadan was begonnen en de chauffeur aan het vasten was. Het is dan toch raar om zelf door te blijven drinken en eten in zo een kleine ruimte. Halverwege hadden we ook nog een lekke band, maar voor de rest is de rit prima verlopen. Een week na onze terug komst in het Zuiden werd bekend gemaakt dat bussen en vervoer vanaf Abalak voortaan in colonne onder militaire begeleiding naar het Noorden zouden rijden. Voor mijn moeder was het net mooi geweest die paar dagen In-Gall. Het is geen makkelijk gebied om zo snel nadat je voor het eerst in Niger bent geweest te bezoeken. Jammer genoeg had ze ook nog buikloop opgelopen. Het duurde een aantal onderzoeken, voordat we eindelijk wisten wat er aan de hand was en welke medicijnen we moesten gebruiken.

De reis naar BENIN
Toen het weer een beetje beter ging met Wilma heb ik meteen tickets besteld om met de bus naar Cotonou in Benin te gaan. We hadden echt zin om met zijn tweexebn een stuk Afrika te gaan verkennen. Dit gedeelte van de reis zou ook mijn vakantie worden, maar ik had niet veel tijd gehad om het van te voren te plannen. Was tot het laatst ervan uit gegaan dat we langer in het Noorden zouden blijven. De kust zou het echter worden mede omdat het daar een stukje koeler is en mijn moeder toch wel erg veel last van de hitte had gehad. Ik zou voor het eerst in een jaar ook weer de kust zien dus mij hoorde je niet klagen. We hadden 1 tas ingepakt en om 3 uur x92s ochtends zou de bus vanuit Niamey vertrekken. Ik dacht dat de rit ongeveer net zolang zou duren als naar Agadez, maar later kwam ik er achter dat het toch wel iets langer was. We hadden ondanks wat reiszenuwen, omdat beide tickets op mijn naam en het ook voor mij de eerste keer was dat ik over de grens zou gaan, een grote grijns op ons gezicht toen de bus vertrok. Op naar het grote avontuur. Het eerste stukje was naar Dosso en daarna zouden we naar het zuiden buigen om bij Gaya de grens over te gaan Benin in. Het eerste stuk was alles nog donker, maar bij de grensovergang was het licht. Je volgt hier de Niger rivier en je moet als het waren het water over om de grens te passeren. Ik vond het best spannend, want dit was ook de eerste keer dat ik het met mijn Frans allemaal zelf moest redden. Nou ja dat moest ik natuurlijk altijd al, maar nu was mams er ook nog eens. Ik was heel blij dat we onze visa toch eerder hadden gehaald, want het bleek toch niet zo heel makkelijk om dat bij de grens te doen zoals twee andere blanke dames dat later zouden ondervinden. De bus moest natuurlijk wel op ons wachten, omdat we aan beide kanten van de grens van alles moesten invullen. Het mooiste was echter dat je te voet de grens over moet. In dit geval was dat een 300 meter lange brug over de Niger. Een schitterende manier om een grens over te gaan.
De reis ging verder en werd langer en langer. Ik had me niet echt een voorstelling gemaakt van Benin, maar had een beetje in mijn hoofd dat het niet zo heel mooi zou zijn en hetzelfde als Niger. Niets was echter minder waar. Het is er veel groener en er staan veel meer bomen. Sommige stukken zijn zeer mooi met gloeiende heuvels en zelf hier en daar een berg. Dit keer gingen we in een keer het hele land door naar de kust, maar de volgende keer wil ik het in stappen doen om wat rond te kijken. Halverwege in Parakou kan je bijvoorbeeld overstappen op een trein die rond de bergen heen meandert naar de kust. Ik was verbaast dat het al donker werd toen we nog niet in Cotonou waren aangekomen. Ik kreeg een beetje de zenuwen, want het landschap was ondertussen behoorlijk verandert. Ik was aardig gewend geraakt aan alle vreemde geluiden en vergezichten van de woestijn, inclusief kruipende vriendjes, maar een donker bananenplantage of tropisch palmenbos kan toch heel onheilsspellend lijken in het half schemer. Ik dacht al weer aan het verhaal van mijn vader, die op zijn werk een bananenkist open trok en toen vriendelijk begroet werd door een gigantische bananenspin. Cotonou was echter een verrassing en geen aangename. Blijkbaar had ik een totaal verkeerd beeld in mijn hoofd. Ik dacht dat Cotonou een moderne maar vrij kleine haven was aan de kust van Benin. Het is zeker modern, maar gigantisch. Ik begon nu te begrijpen wat mensen bedoelde als zij zeiden dat Niamey een van de kleinste steden in West-Afrika was. Cotonou is een monster en vastgegroeid aan Caliva de plaats waar je eerst doorheen moet om naar Cotonou te komen. We hebben denk ik nog wel anderhalf uur in de bus gezeten in het drukke verkeer van de avondspits. Het was de eerste keer dat ik een vierbaansweg heb gezien in Afrika. Het was ondertussen donker en ik hoopte maar dat Fati bij het busstation zou staan.

COTONOU
En daar stond ze hoor in volle Touaregue glorie. Fati (welke, de caissixe8re uit Agadez) is gestopt met haar werk bij Emzigzan om een jaar bij haar man in Cotonou te blijven. Normaal gaat ze alleen in haar vakanties, maar ze was al een tijdje niet tevreden met haar werk (ze verdient 45 euro per maand) en wil eigenlijk wel een gezin stichten. Haar man werkt bij een bedrijf dat autox92s importeert. De reis had er flink ingehakt en ik was dus ook blij dat zij er was. We moesten even op de auto wachten, maar zouden daarna bij haar gaan eten en dan naar een hotel worden gebracht. We hadden elkaar een tijdje niet gezien en het was dus even leuk bij kletsen. Ik was blij dat ze niet meer in Agadez vast zat, want het leven is daar niet echt interessant op het moment. Ze woont in een soort rijtjeshuis. Hier heb je vaak vier kamers naast elkaar gebouwd die apart worden verhuurt. Dit gebouw is dan omringt door een muur, zodat er wel een soort gezamenlijke tuin is. Het was duidelijk dat we nu in de grote stad waren, want het duurde nu ook weer een tijdje voordat we bij haar huis waren. Ze had een salade gemaakt, want tijdens de ramadan eten de mensen vooral lichtverteerbare dingen x92s avonds omdat hun maag na een dag vasten erg gevoelig is.
Het hotel dat ze voor ons hadden geregeld viel op het eerste gezicht een beetje tegen. De kamer was klein en er was maar een bed. Er was echter wel een tv, airco en een douche. We waren te moe om nog wat anders te zoeken dus we deden het er maar mee. Achteraf bleek het wel mee te vallen, aangezien we toch zoveel mogelijk buiten wilden zijn. De volgende dag na verbazend goed te hebben geslapen met zijn tweexebn op dat bed. Wie had dat ooit nog gedacht dat ik dat zou kunnen zijn we op pad gegaan. Eerst maar een verkenningstochtje. Had geen herkenningspunt en was een beetje bang dat we de weg niet terug konden vinden, omdat het nu wel duidelijk werd hoe groot Cotonou eigenlijk was. Na naar een grote weg te zijn gelopen besloten we een motortaxi te nemen naar een brug die vlak bij de markt zou zijn. Het was duidelijk dat taximotor de manier was om te reizen, omdat de hele weg geel zag van de mannetjes met gele T-shirts aan op motortjes. De rit was waanzin. Een grote hoop autox92s en motors die elk gaatje benutten. De smog was niet om te harden en het was ook niet echt veilig, maar naar een minuut of 10 stonden we op de brug. Later bleek het niet de goede te zijn, maar we konden even ademhalen. Aan de ene kant lag de zee aan de andere kant een meer. Hier hebben we na het kopen van wat fruit en boodschapjes even gezeten om alles op een rijtje te zetten. Het was duidelijk dat we niet lang in Cotonou zouden blijven, de vervuiling greep ons naar de keel en ik wist gewoon niet waar ik moest beginnen. Dit moest ik alleen nog wel aan Fati vertellen, die graag wilde dat we zouden blijven. Ze wilde dat Cotonou onze uitval basis zou worden en dat we x92s avonds bij haar zouden blijven eten.
x92s Middags zijn we te voet naar het kunstenaarsdorp geweest van Cotonou. Dit moest vlakbij het hotel zijn en zou mij een beter inzicht geven van de lay-out van de stad. Eerst waren we beland in een winkel waar ze houten beelden maakten en hier hebben we Oli gekocht. Een 2 en half kilo zware olifant. Het was niet slim om hem hier te kopen, aangezien we hem onze hele rond trip nog moesten meeslepen. Het dorp was een gezellige verzameling van winkeltjes. We hebben lekker rondgestruind en enkele souvenirs gekocht. Een vrouwtje heeft uitgelegd hoe we een Afrikaans spel moesten spelen wat we voor Andy hebben gekocht. Later op de middag hebben we nog een wandeling gemaakt op een kleine markt met twee gidsen die Fati had gestuurd en x92s avonds heb ik haar tijdens het eten verteld dat we niet lang in Cotonou zouden blijven vanwege de vervuiling. Ze stelde voor dat we de volgende dag nog naar de markt zouden gaan en x92s middags naar het strand. De dag daarop zouden we dan verder trekken.
Zo gezegd zo gedaan. We moesten nog een tijdje op haar wachten de volgende dag dat we naar de markt gingen dat mij deed vermoeden dat ze ochtend ziek was. Toen ik dat zei begon ze een beetje te grinniken dus het is voor mij wel duidelijk dat zij niet meer terug zal gaan naar Emzigzan. De markt van Cotonou moet een van de betere in West-Afrka zijn en groot was hij zeker. Ik wilde een aantal stoffen kopen en een cd van een lokale zangeres genaamd Angelique Kidjo. We hebben twee uurtjes rond gezworven en het is inderdaad een bijzondere markt waar alles te koop is. De buit was uiteindelijk, 3 panis, nephaar, slippers, 2 cds, 2 dvds met 10 films en een tas voor Fati. Na een dutje te hebben gedaan zijn we naar het strand gegaan op de motor. De zee is hier erg ruig en je kan er niet zwemmen, maar het is heerlijk om uit te waaien. Ik heb veel fotox92s gemaakt en was echt even helemaal tevreden met zoveel water. De temperaturen zijn aan de kust toch echt wel een stuk aangenamer. x92s Avonds hebben we afscheid genomen van Fati, die mijn moeder nog een Touaregue gewaad cadeau had gedaan en ik hoop haar voordat ik terug na Nederland ga nog een keer op te zoeken.

GANVIE, EEN DORP OP STELTEN
De volgende dag gingen we op zoek naar een taxi, die ons in calavi bij een haventje kon afzetten. Hier zouden een pirogue, soort grote kano, nemen naar een dorp dat op houten stelten is gebouwd. Het vinden van een taxi was op zich niet zo moeilijk, maar mijn eerste ervaring met de Beninoisen was niet echt plezierig. Ik had al eerder gemerkt dat ze wat heet gebakend waren. We hadden vanaf een balkon in het hotel al een aantal mannen op de vuist zien gaan. De taxichauffeur wist niet precies waar we heen moesten en vond het nodig om twee keer stil te gaan staan om over de prijs te gaan onderhandelen. De eerste regel is altijd een prijs van te voren afspreken en niet erna. Na een jaar in Afrika ken ik die regel wel en het was voor mij een schok om iemand tegen te komen die dat niet respecteerde. Na iets toe te hebben gegeven kwamen we aan op bestemming. Ik zag de naam van het hotel waar ik wilde verblijven van te voren al staan en ben daar op de gok uitgestapt. Dit bleek een goede zet, want de eigenaar van het hotel nam ons mee. We moesten nog wel een tijdje wachten, maar konden daardoor nog een wandeling maken op het lokale marktje. Het was duidelijk dat we nu in voodooland waren, want op de markt kon je de vreemdste dingen kopen, kippenpootjes, rattenstaarten en allerlei gedroogde en platgewalste dieren. Mama M heette de eigenaar van het hotel waar ik wilde verblijven en het was een heel spektakel om haar aan het werk te zien. Ze had behoorlijk wat mensen voor haar lopen en ze zat ze allemaal te delegeren. We zouden een bootje met haar delen, samen met wat houten beelden en het een en ander aan bouw materialen wat ze blijkbaar nodig was.
De boottocht over het meer was heerlijk rustig en het haventje had echt iets exotisch. We konden verschillende vissers zien die hun netten uitgooide vanuit de pirogues. Het dorp stond onder water, omdat het regenseizoen nog niet voorbij was. Het was een hele rare gewaarwording om huisjes op een meer te zien en nog vreemder om daar vervolgens zelf een dag en een nacht te verblijven. We kwamen het dorp invaren en zagen eerst een verschrikkelijk rood met goud houten geval staan met hotel erop, maar dat was gelukkig niet ons hotel. We voeren nog een stukje verder en kregen een eerste indruk van het leven op het water. De huisjes waren geheel omringt met water en vanuit de deuren en ramen zagen we vaak een heleboel kinderen kijken.
Het hotel was een aangename verrassing. Als het waren 4 verschillende gebouwen met houten overlopen en stenen verbonden. In een gebouw leefde de familie, een andere was een souvenirshop, vandaar alle houten beelden bij ons in de boot, een gebouw met kamers en een restaurant. We waren de enige dus we kregen de beste kamer op de tweede verdieping met rondom een veranda om het hele dorp te bekijken. Het was erg vies binnen, maar het uitzicht was prachtig. Ondanks de idyllische omgeving had ik het even niet meer, want als enige blanken kregen we behoorlijk wat bekijks en wij keken terug dus er ontstond een vreemde situatie. Het feit dat jezelf ook geen boot hebt geeft een beklemmend gevoel. Vanaf onze veranda hebben we echter veel leuke dingen gezien. Alles ging via bootjes, een bezoekje aan de buurman, de markt, het halen van water bij de forrage en de kinderen die snoep of andere kleine dingen verkochten. Tot x92s avonds laat hoorde je mensen van hun bootje dingen aanprijzen. Zelf maakte we ook nog een boottochtje. Het leuke en vervelende was dat Mama M alles voor ons kon regelen en daar ook flink aan verdiende. We waren van alles van haar afhankelijk dus ondanks de gratis overtocht en goedkope kamer verdiende ze veel. Drinken en eten werd daar gekocht, maar ook het boottochtje werd door haar geregeld en dus hield ze er wat aan over. Het tochtje was echter de moeite waard ook al waren de kinderen erg vervelend. Djabo Cadeaux, Oui, OUI, werd al snel oud. Het bekijken van houtenhutjes op water omringt met bloeiende waterhyacinten was echter mooi om te zien. Het is misschien wel de vreemdste plek waar ik ooit een nacht heb geslapen of in ieder geval een poging gedaan heb om te slapen. De nachtgeluiden waren toch wel heel vreemd. Bootjes die tegen huisjes aan botsen, kabbelend water, vogels en mensen die zingend aangeven in het donker dat ze aan komen varen. Dat zingen was me al eerder opgevallen. Het was duidelijk dat we niet meer in een Moslim land waren er werd veel meer gezongen en op instrumenten gespeeld. De overbuurvrouw maakte ons wakker met een lied terwijl ze haar dek aan het schoon maken was. Voordat we terug gingen naar het vasteland kwamen er nog wat extra kosten naar boven en daar was ik al bang voor geweest. Het is leuk en aardig zo een eilandje, maar je moet wel een hoop betalen aan de eigenaar. Was echter een onvergetelijk ervaring.

OUIDAH, BAKERMAT DER SLAVERNIJ
Met zijn driexebn, een grote backpack en een olifant op een motor kwamen we na een zenuwslopende rit weer in Caliva aan. Hier vonden we een taxi om naar onze volgende bestemming te gaan, Ouidah. Dit was ooit een van de grotere slavenhavens van Afrika. Voordat we daar kwamen had ik mijn tweede discussie met een taximan. Ook deze stopte zijn auto vroeg tijdig, maar na die ochtend nog even snel 15000 CFA te zijn afgezet door Mama M was ik het zat. Wilma zat achterin en zal wel hebben gedacht nou, nou maar ik hield voet bij stuk. Ik wist dat ik al veel meer dan anderen betaalde dus ik vertikte het om toe te geven. Hij wilde mijn moeder er nog bij betrekken, maar daar weerhield ik hem van door te zeggen dat hij met mij diende te handelen en dat zij geen Frans sprak. Uiteindelijk wilde hij de prijs helemaal opschroeven en toen was ik het zat en wilde ik uitstappen dan betaal ik de volgende wel extra dacht ik. Toen bond hij echter in en werden we de laatste kilometers naar het hotel aan het strand gebracht. En wat een strand, een bounty strand met kokospalmen. Het was een vrij luxe hotel met zwembad, maar ze hadden ook wat simpelere kamers op een achterveldje omringt met een palmenbos. Dit was nu net een plekje voor ons, lekker met zijn tweexebn, wat achteraf gelegen. Het weer was een beetje fris en we hebben zelfs wat regen gehad, maar het was heerlijk even uitwaaien op het strand. Na goed te hebben gegeten in het restaurant zijn we een heerlijke wandeling gaan maken en hebben we schelpen gezocht.
De volgende wilden we zowel iets cultureels doen als uitrusten. Als eerste gingen we naar het museum in een oud fort. Dit fort was van de Portugezen en we kwamen net aan toen er een rondleiding begon. Ik had eigenlijk helemaal niet zo heel veel zin in een geschiedenis les, maar het was uiteindelijk erg interessant en ik was ook trots dat ik voor mijn moeder uit het Frans kon vertalen. Op zich waren de dingen in het museum niet echt bijzonder, maar doordat er van alles werd uitgelegd werd het levendig. Ouidah had in haar hoogtij dagen 5 verschillende forten waar vandaan slaven werden verscheept naar de nieuwe wereld. In het museum zie je een gedeelte van deze geschiedenis, maar ook van het leven in deze tijd. De koninkrijken en voodoo invloeden op de nieuwe wereld. Na de tour besloten we dat het misschien toch wel interessant was om de slavenroute naar het strand te bezoeken. We moesten hier toch langs terug naar het hotel en we konden dezelfde gids meenemen.
We zouden de 4 km lange route met de motor afleggen. Slaven liepen deze route naar het strand om verscheept te worden. Zij liepen met kettingen aan elkaar door het zinderende zand naar het strand. Er zijn verschillende monumenten en beelden. Sommige zijn van emblemen van koninkrijken, andere stellen voodoogoden voor. We stopten bij een boom waar slaven omheen moesten cirkelen om hun leven, religie en cultuur te vergeten, de boom van vergetelheid heet deze boom. Een massagraaf waar nu een monument boven opstaat en de plaats waar slaven in complete duisternis werden opgesloten om te worden gebroken. Uiteindelijk kom je bij de x91deur van geen terugwegx92 op het strand aan. Hier werden de slaven vervolgend met pirogues naar het schip vervoert. Wat het meest opvalt aan deze route is dat het door een schitterend landschap loopt met links en rechts brakke meertjes waar zout wordt gewonnen en palmbossen die in de wind zwieren. Het meeste van wat de gids heeft verteld dat is blijven hangen is dat op twee punten op deze route de lokale bevolking de blanken hebben geholpen om hun broeders te verschepen. Op twee punten moesten de slaven namelijk in kleine bootjes vervoerd worden, een keer een meertje over en uiteindelijk naar het schip toe.
Na afscheid te hebben genomen van de gids zijn we naar het hotel gegaan om daar een heerlijk middagje bij het zwembad te hangen. De zee is hier ook zo woest dat je er niet in kan zwemmen, maar het hotel had een zoutwater zwembad. Ik vond het zelf fijner om op het strand te liggen en dan terug naar het zwembad te gaan om te zwemmen. Uiteindelijk hebben we lekker lang in de branding naar schelpen gezocht. Aan het einde van de middag waren we helemaal verbrand, maar hadden we een heerlijke dag achter de rug met een echt vakantie gevoel. De volgende dag ben ik vroeg op gegaan om nog fotox92s te maken van het palmenstrand bij zonsopgang en daarna zijn we weer op stap gegaan.

DE GRENS VAN TOGO EN LOME
Na op de grote weg te zijn afgezet hebben we daar een taxi kunnen regelen om naar Lome te gaan. Ik was niet helemaal zeker of ik niet afgezet werd, aangezien ik mijn twijfels had of de taxi gewoon over de grens kon gaan. Ergens was ik blij dat ik Benin ging verlaten. Het land is erg mooi, maar ik vond de mensen erg agressief. Er wordt duidelijk meer alcohol gedronken en de mensen bakkeleien over alles. En zoals gezegd waren de taxichauffeurs niet al te vriendelijk, vandaar dat ik niet zoveel vertrouwen had in degene die we nu hadden. Al helemaal niet toen ie een vrouw afzette en deze tegen hem begon te schreeuwen. Bij de grens hadden we dus inderdaad dat we moesten overstappen. Ik dacht als ik nu maar niet aan het einde van de rit de nieuwe taximan moet betalen.
De grens zelf was eigenlijk heel relaxed. Je bent een van de weinige blanke dus je wordt snel geholpen. Het is altijd een hoop invulwerk maar ze zijn erg vriendelijk. Uiteindelijk moesten we ook hier een stukje over de grens wandelen. Na weer een boel stempels rijker moesten we rennen om onze taximan bij te houden, die kwam ons te voet halen en had al ons bagage in zijn achterbak. Mijn moeder liep achter me en stootte nog een meisje met een grote bak op haar hoofd omver, maar we hadden geen tijd om te stoppen. Al met al dus een beetje hectisch.
We kwamen Lome vanaf de verkeerde kant binnengereden, namelijk van af de industrie kant. Na Cotonou hadden we eigenlijk liever niet in de stad gebleven, maar achteraf ben ik toch blij dat we zijn gestopt. De stad heeft in sommige delen een kalme en gezellige uitstraling. De hotelkamer was niet echt bijzonder, maar het restaurant en terras hadden veel sfeer. Ook dit keer hebben we een tijdje op het strand gezeten. De jongens die naakt aan het uitsloven waren in het water negeerden we maar een beetje. Het was wel duidelijk dat we niet langer in een Moslim land waren. Sommige dingen zullen gewoon niet snel gebeuren in Niger, naakte mannen die seksistische gebaren maken is daar een van. Al met al voelde ik me iets meer opgelaten in de kustlanden dan in Niger. Nou staat het strand van Lome ook niet echt bekend om zijn veiligheid, maar het was nog klaarlichte dag dat wij er waren. Andere kant van het verhaal hebben we ook leuk zitten praten met een jongen die ons een houten figuur cadeau gaf dat hij op het strand had gevonden. Mijn moeder heeft ook enkele kettingen gekocht en het is in Lome dat we toch wel serieus hebben nagedacht of mijn moeder misschien een winkeltje zou starten met wereldproducten.

DE JUNGLE
De volgende dag wilden we vroeg op stap het binnenland in. Later bleek dat in Togo het een uur eerder was dus achteraf was het wel heel vroeg. We hadden geredeneerd dat na de woestijn en het strand het tijd werd voor de bossen en de bergen. We zouden niet de hoofdweg omhoog nemen, maar een omweg naar Kpalime en Konda wat volgens de reisgids in de jonge jungle lag. Dit zou ook de eerste keer voor mijn moeder zijn dat we niet met een gewone taxi reisden, maar met de taxibrousse. We zaten achterin gepropt dus dat was niet comfortabel, maar de route was wel erg mooi met heuvelachtige taferelen en hier en daar een waterval. In Kpalime wat aan de voet van de Klouto berg ligt namen we twee motors de berg op. Dit was een schitterende rit met veel haarspeldbochten en een prachtige waterval. Het bos was grandioos, ook al werden we op een gegeven moment omringt door gidsen die ons wilden begeleiden het bos in. Ik had een herberg opgezocht in een boek, genaamd Auberge Papillion, waar de kamers simpel waren maar we ook konden eten en een gids konden huren. De kamers stelden echt niets voor, maar kosten niet zo heel veel. De bewaker was echter erg aardig. Hij vroeg meteen wat we wilden eten en had ook al een gids geregeld. We konden die middag meteen een wandeling maken in de omliggende plantages en de volgende dag de wat wildere jungle in.
Bij het hotel hadden de zonen van de eigenaren een expositie van schilderijen gemaakt van natuurlijke verven op katoen. We hadden hier wel interesse in, maar in eerste instantie vroeg de kunstenaar behoorlijk veel geld voor daar. Na het eten gingen we op stap met onze gids. Het landschap was echt schitterend en de uitleg van de gids erg interessant. Hij vertelde over planten die werden gebruikt om verfstoffen te maken, maar ook medicinale planten en plantage gewassen. Ik heb voor het eerst een koffie plant gezien en mijn armen zaten helemaal onder de geel, blauw en rood. Hij liet ons een plantje zien waar de blaadjes zich van sloten als je ze aanraakt, Mimosa en een gigantische Yucca van 25 meter hoor. Bij ons zijn het van die zielige kamerplantjes. Ook hebben we de grootste boom in de regio gezien en talrijke vlinders. Het was erg boeiend, maar het werd duidelijk ook erg zwaar. Mams had het moeilijk en nadat we een schitterende watervalletje hadden gezien was het bikkelen om weer naar het hotel te komen. Onderweg hebben we nog een dorpje bezocht waar veel muziek was vanwege de verkiezingscampagne en heb ik langzaam verteld dat het niet waarschijnlijk was dat we de volgende dag nog een hele dag in de jungle zouden wandelen. Het was genoeg geweest voor Wilma en ik voelde hem ook aardig. De bergen zijn toch moeilijk voor onze lagelanders.
We hadden onderweg genoeg enge kruipertjes gezien en de hoteleigenaar had ook een aantal zwarte schorpioenen in een aquarium die hij in het bos had gevonden. Uiteindelijk vonden we het toch prettig om bij elkaar in de kamer te slapen dan apart. Zeker toen er uiteindelijk nog een schorpioen uit onze kamer moest worden gehaald. Mams is nog wel op de foto geweest met gigantische wandelende takken met vleugels. Vond ik best stoer, want ze werden toch iets met de duivel genoemd. De bewaker deed ze x92s nachts in een zak, omdat hij bang was dat ze gestolen werden om illegaal te worden verkocht. x92s Avonds werden de benen van mijn moeder gemasseerd met een traditionele creme uit de jungle, baad het niet dan schaad het niet en daarna zijn we naar een dansvoorstelling gegaan. Die zogenaamd voor ons was georganiseerd, nadat we wat geld en een fles Afrikaanse gin hadden gekocht voor de groep. Het was een beetje raar om als twee blanke op een stoel te zitten kijken naar een privxe9-voorstelling, maar het was toch wel heel apart. In Togo en Benin wordt er toch wel veel meer gedanst en gemusiceerd. Ik weet niet of de gin als was rondgegaan, maar het was een gezellige boel. Moe en voldaan gingen we onze tentjes in. Waar we overigens wel erg blij mee waren met al die geluiden van rondkruipende beesten uit de jungle. Het was duidelijk dat we de volgende dag verder zouden gaan, maar het is zeker een plekje waar ik nog een keer terug wil gaan om de jungle verder te verkennen.

TWEE DAGEN TAXIBROUSSE en Kara
De volgende etappe zou ons een heel stuk noordelijker brengen. Volgens de gids zouden we een zichtbare grens overgaan. We zouden weer de sahel ingaan en steeds weer meer bancohutjes en traditionele kleding zien. De invloed van de Islam zou weer duidelijker worden wat meteen al duidelijk was omdat de helft van de passagiers bezig was met de ramadan. We hadden goede plaatsen in de cabine, maar helaas duurde de reis langer dan verwacht en kwamen we in het donker aan in Sokede. Mijn toeristengids had mij een leuk hotel met Europees restaurant beloofd, maar we kwamen in een krot terecht met een smerig kamertje. We waren bekaf en waren behoorlijk chagrijnig toen bleek dat het restaurant dicht was. We konden niet echt meer iets anders zoeken dus hebben we onze tentjes opgezet en zijn we gaan slapen. Jammer genoeg vonden de eigenaren het nodig om de radio op zijn hardst te zetten. De volgende dag zijn we zo snel mogelijk verder gegaan. Dit was eigenlijk best jammer, want we waren vlakbij het geboorte plaatsje waar Pascaline vandaan kwam. Later toen ik dit alles vertelde aan haar vond ze het erg jammer, want zij had nog wel mooie adresjes voor me. Misschien dat ik nog een keer met haar terug ga om beter van dit gebied te genieten.
We hadden Sokede al snel achter ons liggen en ik had mijn moeder en mij een luxer hotel beloofd. De reis viel ons zwaar, maar dat zal vast aan ons zelf gelegen hebben. We waren erg moe en daar kwam nog bij dat er een aantal mensen waren opgepikt die pech hadden gehad. De sfeer was dus een beetje duwen en trekken. Aangekomen in Kara bleek het luxehotel vol te zitten, maar we werden door verwezen naar een ander hotel dat voor 20 euro een kamer aanbod met alles erop en er aan. Het mooiste was echter een warme douche. Dames en heren na een jaar kon ik eindelijk weer onder een warme douche gaan staan. Waar ik dan ook uitgebreid van heb geprofiteerd door elk dagdeel hiervan te genieten. Kara is niet zozeer een toeristen trekpleister, er is niet veel te doen, maar zoals elke Afrikaanse stad is er een markt. Na eerst in een restaurantje een soort tosti en hamburger te hebben gegeten zijn we op stap gegaan. De markt was weer heerlijk kleurrijk en we hebben wat dingetjes gekocht waaronder 3 panies en een paar meter linnen. Dit laatste was ik erg blij mee, want linnen is veruit de lekkerste stof om in deze hitte te dragen. De peperdure linnen broek van mijn moeder was echter tot op het draadje versleten. Ik hoop dat Rosien hem kan namaken.
Kara werd voor ons het plaatsje met het hotel met warme douche en restaurant met lekker eten. Ik denk dat we vooral gegeten en gerust hebben. We zijn ook op gierenjacht geweest. Het hotel had enkele verdiepingen en toen we van het uitzicht aan het genieten waren zagen we een paar langs scheren/gieren. Dat wilde ik natuurlijk op de foto hebben en de mensen zullen wel gedacht hebben wat twee van die blanke mokkels rennend op het terras deden. Ik weet niet of ik er uiteindelijk een duidelijk op de foto heb gekregen, maar dat zal ik thuis in Nederland wel zien. Het was in ieder geval wel leuk om de wandelgangen af te stieren om ze te zoeken. x92s Avonds zijn we weer naar ons restaurantje gegaan en hebben we nog wat in een souvenirs winkeltje een spel voor de jongens gekocht. De volgende dag na nog even snel een douche te hebben genomen zijn we richting de grens van Burkina Faso gegaan.

BEHULPZAME DOUANE BEAMBTEN
Ik wilde niet weer de hele dag in de taxibrousse zitten dus had ik besloten om de laatste 200 km naar de grens te gaan om vervolgens daar een hotel te gaan zoeken. Toen de taxibrousse bij het station stopte werd de auto omsingelt door motortaxichauffeurs, die mijn moeder en mij hadden zien zitten. Ze begonnen meteen blanken, blanken te roepen en wilde de tas al uit mijn moeders handen trekken. Onze eigen taxichauffeur had de achter klep al open gegooid en ik moest snel ingrijpen, want twee waren onze rugzak al eruit aan het halen en vervolgens twee kanten op te trekken. Ik was nog en eens bang, maar vooral erg kwaad. Ik zei stelletje idioten blijf van mijn tas af, beetje respect, dit is toch niet normaal. Ik maakte ze duidelijk dat ik zeker niet met mensen meeging die zo met mijn spullen omgingen. De chauffeur moest een beetje lachen, maar het werd de motormannetjes wel duidelijk dat ik hier niet van gediend was. De tas bleef mooi in de achterbak. Ik zag een mannetje rustig op zijn motortje zitten en ik zei hee jij met jou ga ik mee. Vervolgens werd de rest kwaad, maar met een duidelijk moeten jullie maar normaal doen en respect tonen accepteerden ze de situatie. De chauffeur vond het allemaal wel mooi en hielp vervolgens met de tas. Een andere motor werd geregeld en we gingen op weg de laatste kilometers naar de grens. Achteraf vond ik mezelf wel stoer, dit zijn vaak de momenten dat toeristen in de problemen komen. We werden rustig bij de douane aan de Togoleze kant gezet waar we weer van alles moesten invullen. Vervolgens brachten de motormannetjes ons naar de Burkina douane waar een oudere man zat.
Hier werd het een beetje raar. Elk land heeft zijn eigen Frans zullen we maar zeggen en ik begreep hem niet helemaal, maar ik zei dat we hotel wilden zoeken en vervolgens de volgende dag verder wilden gaan naar Fada. Hij vertelde dat er meteen een bus vertok naar Fada en dat die even verder op stond in het dorp. Dit was de grote internationale bus en ik dacht dat is toch wel een buitenkansje. Bij de douane is de douanier de baas dus voor dat ik het wist werden we weer op de motortjes gezet en met een rondgang op de bus gezet. Ze zeiden dat Fada niet ver meer was en ik dacht dat is dan toch mooi geregeld. Achteraf wist ik wel dat het best nog een eind was, maar de man had gezegd dat we er zo zouden zijn. Ik keek voor de zekerheid nog op de kaart toen ik erachter kwam dat we in de bus zaten naar Ouacadoucou en dat we op de hoofdweg zouden moeten overstappen. We kwamen vrij laat aan in Koupela en hadden daar nog een probleem om aansluiting te krijgen. De eerste bus die kwam zat al vol en ik zag mijn geest al dwalen. Toen de volgende kwam stond ik met een groepje mannen bij de deur van de bus te dringen, omdat we wel zagen dat ook hier niet iedereen mee kon. Het werd echt een beetje venijnig en ik had al een paar keer klem gezeten. Mensen die al een plaats hadden konden niet meer de bus in. Uiteindelijk ben ik uit de rij gaan staan en zei ik tegen mijn moeder dat ik hier geen zin in had. Ik liep naar het raam van de chauffeur en probeerde zijn aandacht te krijgen. Ik zei ik heb twee plaatsen nodig en heb geen alternatieve slaapplaats hier. Ben echter niet van plan om een beetje te geplet te worden tussen een groep mannen. Als je plaatsen voor ons hebt is het mooi en dan hoor ik het wel, zo niet dan niet. Even later riep hij ons en mochten we mee. Zo zie je maar dat het soms toch loont om een beetje hooghartig blank vrouwtje te spelen.
Ik had de plaats naast de chauffeur en we waren net binnen toen het ging stort regenen. Op de weg waren honderden padden waarvan ik hoopte dat we ze niet allemaal dood reden. Al met al waren we vrij laat in Fada waar ik had gelezen dat er een luxe hotel stond. Ik had mams beloofd dat als we door zouden gaan naar Fada dat we dan een goed hotel zouden nemen. Jammer genoeg kon niets tippen aan ons hotel in Kara met warme douche en was dit hotel alleen maar een mooi front. De kamer was de duurste die we gehad hadden en nog slecht onderhouden. We hadden alleen een ventilator en moesten toch 30 euro betalen. Het hotel had ook geen restaurant en we moesten dus nog de straat op om te eten. We werden wel geholpen door de zoon van de eigenaar die zo een raar accent had dat ik hem bijna niet verstond. De volgende dag werden we wakker van een varken dat werd geslacht.

FADA EN TERUG NAAR NIGER
Het hotel viel dus een beetje tegen, maar toen we de volgende dag naar buiten keken bleek er wel een zwembad te zijn en daarom hadden we besloten om nog een nachtje te blijven en dan de volgende dag het laatste stuk naar Niger te gaan. Eerst zouden we naar de markt gaan. Hier heb ik nog een mooie katoenen deken voor oma gekocht en op de heen weg hebben we een winkeltje gevonden waar ze zelfgemaakte Yoghurt verkopen. Deze was erg goed dus we waren erg tevreden. Terug van de markt dacht ik even te vragen wanneer de bus langs zou komen, omdat ik wist dat de bus waar we mee gekomen waren niet elke dag reed. Bij de autogarage kregen we te horen dat over 30 minuten de grote bus zou komen en dat we anders nog twee dagen vast zouden zitten. Er was niet veel te doen in Fada en we hadden de markt al gezien dus racen naar het hotel om alles in te pakken. De taxichauffeur wachtte buiten. Wij alles in de tassen gepropt en weer terug naar het station. Vervolgens vertelde ze dat de bus toch niet zou komen die dag, maar heel toevallig stond er een taxibrousse klaar. Ook deze zou niet elke dag rijden dus het was aan ons de keuze. Ondertussen hadden we wel door dat we in de maling werden genomen, maar uiteindelijk zijn we toch maar ingestapt. Het ding zat prop vol en we hadden slechte plaatsen. Het was wel een hele gezellige groep en de rit was ondanks al het ongemak de moeite waard. Er waren twee gigantisch lange oude opax92s en een vrolijke vrouw die op slinkse wijze bij de grens net even verdween, zodat ze zich niet hoefde te identificeren. Het leuke van de taxibrousse is dat je heel makkelijk contact legt. Ook heeft iedereen het moeilijk en gedeeld leed is minder zwaar toch. Tijdens de ramadan wordt er niet veel eten gedeeld, maar je kunt menig persoon blij maken met een aspirientje. Je leert ook de realiteit van Afrika kennen. In een projectauto wordt je zelden gestopt en moet je alleen voor de tolwegen betalen. In de taxibrousse krijg je echter met allerlei instanties te maken, meestal allemaal gekenmerkt door corruptie.
We hebben bij de grens van Burkina Faso niet al te lang gestaan ook al moesten we wel in de zinderende hitte op een rij gaan staan wat ik vertikte, want ik kon gewoon bij de douanier op een bankje in de schaduw zitten. Hier pikten we ook nog wat gestrande mensen op dus het was nu helemaal proppen. Mensen zaten nu met zijn 5en op een driepersoonsbank, behalve ons rijtje dan als concessie dat we blank waren. Niger inkomen was nog een lange bezigheid. Sommige waren zo slim om te verdwijnen toen de paspoorten werden gevraagd, ouderen zijn vaak niet geregistreerd en moeten dan boetes betalen die ze zich niet kunnen veroorloven. Zo ook een leuke vrouw waar mijn moeder en ik de hele weg mee gebabbeld hadden. Op een gegeven moment ben ik onze paspoorten gaan ophalen en na een praatje te hebben gemaakt met verschillende beambten kreeg ik ze terug. Soms wordt dan je telefoonnummer gevraagd of wordt er gevraagd of je getrouwd ben maar dat is dan dat. De andere kregen echter een hele tijd nog niets terug. Terug bij het busje bleek dat de douane het ook nodig vond om alles te controleren dus alles moest van het dak af. Door hier en daar wat toe te steken kon je voorkomen dat je hele handel werd doorzocht, maar ik hoefde dat niet te doen want we werden aardig in bescherming genomen. Een van de oudere lange opax92s, die ik net een aspirine had gegeven, hielp me ook met mijn tas sjouwen toen hij zag dat ik moeite had. Hij kwam uit het niets en had behoorlijk veel kracht. Toen alles er eindelijk weer op zat en we verder konden bleek dat nog niet alle papieren terug waren. Ook hier moest weer wat geld voor neergelegd worden. Er waren al meerdere mensen blut en gelukkig zat er een rijkere koopman in de cabine die het een en ander regelde. Het is niet veel wat de chauffeur uiteindelijk overhoudt van de hele trip. We zijn ook daarna nog een keer gestopt om een syndicaat te betalen en de tol. Ik heb op een gegeven moment zelfs ook nog maar wat toegestopt, omdat we bekaf waren en de chauffeur niet meer wilde omdat hij bang was dat hij niets meer zou hebben als we nog een keer zouden worden aangehouden door de politie. We hebben na de rit nog een taxi gedeeld, maar kwamen uiteindelijk in het donker bij het huis van Jeroen en Sylvia in Niamey aan. We waren eerder dan verwacht terug, omdat ondanks alles de hele rondreis vlekkeloos was verlopen. Ik had zeker wel een keer verwacht dat we vast zouden komen te zitten, maar dit is niet gebeurd.

DE LAATSTE DAAGJES
Het eind was al weer in zicht. We hadden nog maar een paar daagjes in Niamey en dan moest mijn moeder al weer terug naar Nederland. Natuurlijk stonden er nog wat dingen op het programma. We moesten natuurlijk nog een aantal souvenirs hebben voor het thuisfront en we hadden ook nog een tochtje over de Niger rivier in gedachten om nijlpaarden te bekijken. De giraffen hadden we op weg naar In-Gall al gezien. Het was prachtig om te zien hoe ze tijdens zonsopgang de weg over staken. In het kunstenaarsdorp hebben we nog een paar mooie spulletjes kunnen kopen. We hebben nog een keer heerlijk gegeten met Jeroen en zijn familie in een restaurant met Afrikaanse gerechten uit de buurlanden. Niger is niet echt bekent om zijn keuken en als je echt een Nigers gerecht wil moet je bij de mensen thuis eten. De kustlanden hebben echter wel veel lekkere gerechten en ik zat lekker te smullen van mijn bananen gerecht met kip en een pinda sous.
De laatste dag dat mijn moeder in Niger was hebben we er nog een feestje van gemaakt. We zijn naar een 15 kilometer verder opgelegen tuin aan de rivier gegaan. Hier hebben we heerlijk geluierd en gepicknickt. Op een gegeven moment kwam er een man met een kameel langs en ik daagde mijn moeder uit om erop te gaan. Even later zat ik er zelf ook op een. Het was echt een hele maffe gewaarwording. Je zit op een houten frame en het is veel hoger dan een paard. Het opstaan van het beest is ook heel maf. Ik vond het natuurlijk wel een beetje idioot om op een kameel te gaan zitten in het Zuiden. Had tenslotte langere tijd echt in de woestijn geleefd, maar heb het nu toch maar weer gedaan. Na ons zijn ook Xavier en Rosien een rondje geweest.
Het tochtje op de rivier was heerlijk verkoelend. We hadden een pirogue met een dakje dus ook kleine Serge kon mee. Onderweg hebben we veel vogeltjes gezien en ik heb geprobeerd om er een aantal op de foto te krijgen. Na een klein eindje varen zagen we ook een aantal nijlpaarden. Het blijven verschrikkelijk grote beesten. Je kunt je goed voorstellen dat je nog niet jarig bent als deze onder je bootje naar boven komen. Ik heb natuurlijk veel fotox92s gemaakt en ik denk dat mijn moeder het allemaal erg mooi heeft gevonden. Het was in ieder geval een erg leuke laatste dag. Na alles ingepakt te hebben zijn we x92s avonds nog lekker wat gaan eten en drinken met ze allen. Mijn moeder moest rond 1 uur x92s nachts op het vliegveld zijn dus slapen had niet zo heel veel zin. Het afscheid was wel even moeilijk, maar ik mocht gelukkig nog even mee helpen bij het inchecken. Daarna moest ze toch echt alleen verder. Ik heb vanaf boven nog even gekeken of ze door de douane kwam en zag dat ze behoorlijk veel gecontroleerd werd. Toen ze er eenmaal doorheen was zat er niets anders voor mij op dan mijn bed opzoeken. De volgende dag moest ik gewoon weer werken dus ik moest wel even gaan slapen. De hele dag heb ik nog een beetje met spanning gelopen. Ze moest weer 7 uur alleen in Casablanca wachten. Toen eindelijk het telefoontje kwam dat ze weer heel thuis was gekomen en alles goed was gegaan was ook eindelijk voor mij de vakantie afgelopen.

WAAR DEMONSTREREN WE NU TEGEN?                25 juli x9207

Ik dacht dat ik die dag een vergadering zou hebben met het comitxe9 crxe9dit, maar mijn bazin zei dat er een demonstratie was tegen het gebruik van geweld in het Noorden. Op zich ben ik niet zo heel erg demonstreerderig, maar het leek me in ieder geval een stuk leuker dan op het bureau te blijven. Dus zonder er diep over na te denken ging ik met Haoua op haar brommertje op weg naar het verzamelpunt voor de vrouwen. De opkomst was eigenlijk meer dan ik verwachtte, maar er was een ontspannen sfeer. Ik viel natuurlijk behoorlijk op als enige blanke, maar daar ben ik tegenwoordig wel aan gewend. Ik had in ieder geval behoorlijk bekijks en Haoua hield voor de zekerheid af en toe mijn hand vast. We moesten een tijdje wachten op het begin van de loop en ik had al in de gaten dat er een camera was. Wilde niet dat die op mij zou focussen dus ik probeerde een beetje uit het zicht te blijven.

We zouden naar de basis van het leger lopen om daar nog een tijdje naar sprekers te luisteren. Het stukje lopen was eigenlijk heel weinig, maar het was toch wel heel apart om zo tussen de Afrikaanse te lopen. Sommige begonnen een beetje uitgelaten te doen en het was grappig om ze zo uit hun dak te laten gaan. Bij de poort van het leger kwamen er opeens allemaal borden met leuzen te voorschijn. Waarschijnlijk waren die door een groep gemaakt en nu werden ze onder de mensen uitgedeeld. Ze moesten natuurlijk goed in het zicht van de camera en alles werd dan ook in scxe8ne gezet. Ik begon al een beetje twijfels te krijgen over wat nu precies het doel van de demonstratie was. Het werd mij in ieder geval steeds onduidelijker en ik bleef voornamelijk alleen om mensen te kijken. Er waren in ieder geval al een paar borden langs gekomen waar ik het niet mee eens was. Na een tijdje kwam een andere stoet met de mannen er ook bij en het was een mooi gezicht om ze dichterbij te zien komen. Niet veel later was het allemaal voorbij.

x92s Avonds op het nieuws lieten ze zien dat er in het hele land demonstraties waren om steun te betuigen voor het beleid van de overheid aangaande het Noorden. Nou daar had ik dus echt niet voor meegelopen. De overheid steekt namelijk zijn kop in het zand en dat is alles. Zo zie je maar weer wat de media onder de invloed van overheid hier kan aanrichten. Ze maken er gewoon van wat ze uitkomt. Les voor mezelf, niet meelopen als je niet precies weet waar het voor is.

FAMILIEFEESTJES

Zou het dan eindelijk gebeuren mijn eerste doopfeestje? Hassane kwam op het werk dat hij een dochtertje had met zijn eerste vrouw en dat betekent dus over een week het doopfeest. Ik vond het allemaal een beetje dubbel, omdat zijn tweede vrouw mijn bazin Haoua is. Ze nam echter ook gewoon alle felicitaties aan en dan moet je, je eigen cultuur maar even opzij schuiven. Het is voor de Djerma nu eenmaal de gewoonste zaak van de wereld om meerdere vrouwen te hebben. En ik zou later nog een uitgebreid gesprek hebben met Hassane over zijn kijk hierop. Voor mij blijft het echter een rare zaak om een tweede vrouw te feliciteren met een kindje van een eerste vrouw. Ik kon het dan ook niet echt wat misschien weer als een belediging werd gezien, ik weet het niet.

De dagen gingen echter voorbij en de zondag van de doop was aangebroken. De auto was kapot dus moesten Jeroen en ik op het brommertje van Sylvia naar het feest. Buiten de poort van het huis stond een grote partytent met stoelen; Dit was voor de mannen en na Hassane te hebben gefeliciteerd ben ik naar binnen geduwd om moeder en kind te zien. Dit is het domein van de vrouwen. Het meisje was piep klein en ik mocht haar even vasthouden. Ze had een dikke laag make-up op om duidelijk te maken dat het een meisje is en de moeder zat er trots bij. In de andere kamer zat Haoua die mij meteen onder haar hoede nam. Ga je dus kijken bij de eerste vrouw, maar eindig je in de privxe9 kamers van de tweede. Het was weer zeer dubbel. Vooral toen we met een groepje van Haouas achterban naar Pretty Woman zaten te kijken, het ultieme moderne sprookje. Was trouwens heel grappig dat toen de zoenscxe8nes een beetje te lang duurden de boel werd doorgespoeld. En dan merk je opeens weer dat je in een andere cultuur zit en dan ook nog eens Islamitisch. Na het eten ben ik Jeroen weer gaan opzoeken, hij zat natuurlijk buiten. We waren op zich klaar om te gaan dus Hassane liep nog even mee. Het is de gewoonte om iemand een stukje op weg te helpen. Hassane vertelde toen we zeiden dat het lekker druk was dat er die avond een familie ongelukje had plaats gevonden. Een neef had een andere in zijn dronken bui neergestoken. Hassane is een Djerma, maar komt oorspronkelijk uit Bilma, een plaats midden in de zandwoestijn. Het zijn harde lui en messentrekkers. Al met al was het dus niet helemaal een feestdag. Niet iedereen was gekomen, want op dezelfde dag van de doop was er ook een begrafenis. Leuk hxe9 van die familiegelegenheden.

Mijn werk in Dosso, weer terug op de motor   30 juli t/m 2 augustus 2007                               

Het is altijd weer een tijdje aanvoelen als je ergens opnieuw moet beginnen. Er was niet echt een plan voor mij opgesteld voor mijn tijd bij Hinfani en de eerste weken was het dus weer een beetje hangen en kijken. Er is wel veel meer te doen, omdat het nu eenmaal een veel groter en professioneler project is. Vanuit Eirene was er zoals ik inmiddels wel gewend was weinig begeleiding en ik was al bang dat ik twee maanden lang niet meer zou doen dan briefjes overschrijven en vroeg naar huis gaan. De maandag 30 juli bracht echter een draai. Ik was weer naar het ziekenhuis gegaan om er zeker van te zijn dat mijn spierpijn geen malaria was en de test bleek negatief. Ik had echt het gevoel dat ik het nog had en begon al weer aan het ziekenhuis te twijfelen. Op weg naar mijn werk was ik het echter zat. Het was negatief en ik was ook wel genoeg ziek geweest. Ik wilde met Haoua gaan praten over het werk, maar die was er niet. Zeinaboe vroeg echter of ik meeging met de motor, Roufay zei nog dat, dat niet kon omdat ik ziek was, maar ik zei nee hoor ben niet ziek de test is negatief dus gaan met die banaan.

Ik wist dat het moeilijk zou worden, omdat eigenlijk alles me nog zeer deed maar had ook zoiets van als ik dan toch spierpijn heb dan wil ik daar ook een reden voor hebben. Haar werkterrein is niet zo heel ver en ook grotendeels aan een laterietweg. Het was geen makkelijke rit, maar de omgeving was zo mooi dat ik alle ongemakjes snel vergat. Alles is nu prachtig groen en ik keek mijn ogen uit. Zeinaboe reed goed en ik vond het wel stoer twee van die meiden op een crossmotor. Ik wist waar we naar toegingen en ook hoelang de rit ging duren. Tijdens de vergadering kon ik mijn ogen bijna niet openhouden, maar ik was blij dat ik meegegaan was. Ik kon nu weer veel leren van de hele manier van werken. Hinfani heeft alleen maar mensen die ook betaald worden dus ik leer veel dingen die ik straks kan toepassen in het Noorden. Ze hebben overal formulieren voor, zoals voor het onderhandelen over het krediet en het controleren van de groepen.

De volgende dag merkte ik dat het al wat beter met me ging en ging dan ook weer op stap met de motor. Dit keer was het een stuk verder, maar de weg was nog mooier met glooiende heuvels en kleine dorpjes. Halverwege stopte Zeinaboe echter en zei dat er een probleem was met de benzine. We zouden het niet halen als we door zouden rijden en we wilden al terug gaan toen ze zag dat de sjook nog aan stond. Verder maar weer. Uiteindelijk aangekomen bij het bijkantoortje in Garankeday bleek er echter wel degelijk een gebrek aan benzine te zijn. Zeinaboe zei dat het misschien nodig was om te overnachten in het plaatsje. Ik was daar nog helemaal niet aan toe en ik moest even slikken. Had ook geen slaapspullen bij me en ik wilde niet zonder muskieten net slapen. Maar het is zo als het is. Dat leer je hier al snel. Gelukkig kwamen toch alle groepen toch opdagen en kwam iemand nog een litertje benzine brengen. We konden dus op weg, ook al dacht Zeinaboe dat het niet genoeg zou zijn. Er bleek echter niet meer in het dorp te zijn en we gokte het erop. Het ging steeds langzamer en zo snel als er ontvangst was heb ik een berichtje gestuurd dat we pech hadden. Ik kreeg echter geen bevestiging en we besloten om maar van dorpje naar dorpje te rijden.

15 km

voor Dosso begon ik het echt te knijpen. We gingen niet snel meer en ik dacht als we nu maar binnen loop afstand komen. De kilometertjes kropen voorbij en ik ben nog nooit zo blij geweest om uiteindelijk Dosso binnen te rijden. Zeinaboe vroeg nog wat er zou gebeuren als dit in het Noorden voorkwam en ik zei dat, dat heel slecht kon af lopen. Daar zijn immers geen dorpjes met water of bomen om te schuilen. Nee daar vertrek je gewoon met een volle tank en een extra jerrycannetje.

De volgende dag was een dagje bureau voor de maandelijkse presentaties. Het was wel even fijn om niet op de motor te zitten. Het was ook een goede kennismaking met alle verschillende zones van het project. Donderdags ging ik op stap met mijn pappa en mamma. Zo noem ik tenminste Hassane en Haoua. In eerste instantie was het begonnen met een geintje van Hassane die mijn zijn dochter noemde in de eerste maanden dat ik in Niger was. We zouden naar de verste zone gaan om daar een kluis af te leveren. Ik was hier al een keer eerder geweest met Tahiroe. Je weet wel dat kleine mannetje die mijn eerste avontuur op de motor had gegeven. Ik zag nu pas hoever het was nu ik een stuk comfortabeler in een landrover zat. Het neerplanten van de kluis was niet zo heel interessant ook al was het wel bizar om dat loodzware ding in een klein banco huisjes neer te zetten. Hassane nam ook nog een paar tuinhekjes mee toen hij in het dorpje de landrover door piepkleine straatjes moest manoeuvreren.

Na dit klusje gingen we echter een eindje verderop naar een grote wekelijkse markt om daar een marktonderzoek te doen. Dit was schitterend met veel bedrijvigheid en heel veel vee. Sommige groepen nemen kredieten om dieren of graan mee te kopen en Hinfani doet dan marktonderzoek om op de hoogte te blijven van de vraag/aanbod verhoudingen en de prijzen. Het was echt heel leerzaam om hun aan het werk te zien en heb dan ook een zeer leuke dag gehad.

Nieuwtjes

• De overheid is eindelijk aan het onderhandelen met de rebellen.
• Ad en Corry zijn weer terug in Nederland.
• Ben al weer meer dan een maand in het Zuiden.
• Mijn moeder komt me op 4 september opzoeken.
• Heb promotie gekregen. Ik ben nu verantwoordelijk voor de algemene kas bij Hinfani.
• Dat er toch nog wat schermutselingen zijn tussen de rebellen en overheid in Agadez.
• Dat heel af en toe Niger in het nieuws komt op TV 5.

AU REVOIR POUR LE MOMENT                                              6 t/m 9 juli 2007

De reis naar Agadez was een beetje vaag. Ik had natuurlijk nog steeds malaria, maar ik had ook de afgelopen dagen veel gereisd en mijn hoofd was er dus niet bij. Twee tellen in de bus besefte ik dat ik mijn broodjes vergeten was dus het ging lekker. De bus vertrekt om 3 uur x92s nachts dus ik probeerde in eerste instantie veel te slapen. Ik wilde het laatste stuk vooral veel naar het landschap kijken, omdat ik wist dat de mooie tijden nu in het Noorden begonnen. De reis duurde voor mijn gevoel lang aangezien er veel stops waren bij kleine dorpjes. Het was wel heel boeiend om te zien dat er inderdaad hier en daar al flinke stukken groen waren met het gevolg dat er veel nomaden te zien waren met hun vee. Het was vooral de eerste keer dat ik de Wodabe (Peul), zoveel zag. Hebben de Touaregue een ronde tent, de Wodabe hebben vaak een tafel met allerlei mooie dingen erop. Toen we aankwamen had Mohamed mijn spulletjes al afgeleverd. Ik wilde toch wel heel graag mijn camera hebben en wat kleren. Ik heb ook gevraagd of hij mijn geld van mijn rekening wilde meenemen. Het gaat tenslotte toch om twee maanden en ik weet niet of het in september beter zal zijn. Ook was mijn pakketje eindelijk aangekomen. Mijn moeder had het vier weken van te voren op de post gedaan en het was nu door Effad in mijn huis gelegd. Lekker hoor mam, de manneke pis en Sate sous. We zijn nog even gaan eten, maar het smaakte me niet en ik ben vroeg naar bed gegaan.

De twee dagen vergadering zijn goed verlopen. Ook al bleken er de tweede dag enkele beslissingen zijn genomen waar ik het niet helemaal mee eens ben, maar het gaat tenslotte om onafhankelijke structuren. Blijkbaar is het hier toch nog gewoon om een salaris voor een man die het zelfde werk doet als een vrouw, te verdubbelen. Heb veel gesproken met de vrouwen van mijn project en ik weet niet of ze blijven. Als ze besluiten weg te gaan hoop ik hen te helpen met hun verdere mogelijkheden. Ik vond het echt heel vervelend om op dit moment weg te gaan en een hoop mensen vonden het ook echt heel jammer. Dat gaf natuurlijk een goed gevoel.

Maandag ochtend ging de bus een stuk eerder dan verwacht en het was dus weer een kort nachtje. De mensen die naar In-Gall terug gingen zaten gingen ook een stukje mee naar Mararaba waar ze vervolgens zouden worden opgepikt door een auto. Het was echt heel raar om afscheid van ze nemen, want normaal gesproken zou ik daar ook uitstappen om naar mijn huis te gaan. Nou, ja laten we hopen dat ik weer snel terug kan gaan. Tussen Mararaba en Abbalak zou ik wat zien dat ik niet snel meer zou vergeten. Dit stuk is echt bijna onbewoond en voor

250 km

kom je bijna geen dorp tegen. Langs de kant van de weg zagen we een auto kompleet total loss naast de auto een paar vrouwen en kinderen onder het bloed. En enkele meters verderop een man waarvan ik dacht dat hij al dood was. De bus stopte, wat nu met de overvallen een wonder mag heten en enkele mannen stapten uit om direct te helpen. Het was echt net een film een man begon op de borst van de man op de grond te slaan. Het ergste moest echter nog gebeuren, want enkele mannen begonnen met alle macht de auto om te duwen. Er bleek een babyx92tje onder de auto te liggen en ik zal nooit vergeten hoe ze het lichaampje helemaal bebloed onder de auto vandaan haalden.

Boven mijn verwachtingen uit begon de man weer te bewegen en langzaam kreeg hij weer wat kleur, ik zag dat ze het kindje met water overgoten en ook die begon weer te bewegen. Binnen No time werd de auto leeg gehaald en alles in de bus gegooid. Achter werd er ruimte gemaakt en de hele familie werd naar binnen gewerkt, met zijn vieren pakten ze de man op en ook hij werd zonder pardon de bus in gesleurd. Ik was al lang blij dat iedereen nog leefden toen de bus weer begon te rijden, maar het was wel het meest onwerkelijke wat ik heb gezien. Het was nog een flink eind rijden naar Abbelak, maar daar werd de hele familie bij het lokale ziekenhuis weer uitgeladen. Wat ik kon zien leefden ook toen iedereen nog, maar ik weet niet wat de ongekunstelde EHBO heeft aangericht. Het was voor mij echt een dilemma om wel of niet te gaan helpen, maar besloot uiteindelijk een voorbeeld aan mijn collega te nemen. Hij bleef gewoon rustig zitten en ik besloot dat, dat misschien ook voor mij het beste was. Wat mij misschien achteraf nog het meest verbaasde is dat iedereen zo kalm bleef. Ook de kinderen, die behoorlijk toegetakeld waren, bleven heel kalm maar misschien waren ze wel in shock.

Al met al zorgde dit ervoor dat we behoorlijk laat in Dosso aankwamen en daar moest ik Jeroen nog zien te vinden. Ik belde naar zijn huis en hij bleek aan het sporten te zijn. Gelukkig duurde het echter niet lang, voordat hij eraan kwam en het was helemaal een aangename verrassing dat ze nog een plekje in hun huis hadden voor mij om de komende twee maanden te gebruiken.

MIJN NIEUWE SITUATIE CHEZ FAM. ROOVERS

Ondanks dat ik er eigenlijk behoorlijk tegenop zag werd het al snel duidelijk dat ik het wel naar mijn zin zou gaan hebben. Ik had al eerder bij Jeroen en zijn gezin gelogeerd en ik werd dan ook begroet door wijn vrouw Sylvia en zijn zoontje Xavier. De nieuwe baby Serge was er ook en zijn ouders waren overgekomen uit Nederland. Een gezellige boel dus. Ik had een plekje in de kinderkamer, maar de baby sliep toch bij mams dus dat was geen probleem. Het is zeker wel fijn om weer even de cultuur genoten te zijn en gewoon mee te draaien in een gezin. In Dosso is er ook veel meer te koop dan in InGall en ik kan dus lekker bij tanken. Er ontstond al gauw een routine van opstaan en met Jeroen meerijden naar het werk. Als er dan genoeg te doen is blijf ik tot 4 uur op het werk en lunch ik samen met Jeroen. Terug in het huis is het dan tijd voor lekker douchen en dan is er altijd wel iemand die wat gaat koken en dan is het smullen. Ik kan het goed vinden met Xavier dus de tijd gaat snel voorbij. Het is heerlijk om even in een wat aangenamer klimaat te zijn en het regent hier dan ook regelmatig. Het landschap is daardoor erg mooi en er is genoeg te zien. Het werk is soms nog een beetje zoeken, maar dat is ook wel logisch aangezien ik eigenlijk bijna zonder voorkennis bij ze ben neergezet. Het is interessant hoe hun dingen doen, want zij zijn eigenlijk helemaal geprofessionaliseerd en daar kan ik een hoop van leren. Ik zal ook nu wat meer zelf moeten aangeven wat ik wil, omdat ze niet veel ervaring hebben met stagiaires en vrijwilligers. In ieder geval ben ik voorlopig weer onder de pannen en als mijn moeder begin september komt hoop ik weer terug naar het noorden te kunnen.

MALARIA                                                                                        13 juli x9207

Zoals verteld had ik malaria opgelopen in Maradi. Ik had dezelfde medicijnen gekocht als de vorige keer, maar had niet veel tijd om rustig uit te zieken. Na enkele dagen dat ik in Dosso was aangekomen besloot ik om toch nog maar een keer een test te doen, omdat ik me maar slap bleef voelen. Ik besloot om het ziekenhuis van Dosso te proberen en was aangenaam verrast. Het duurde een behoorlijk tijdje, voordat ik in de gaten had hoe alles precies werkte, maar het was duidelijk een stuk schoner. Er zijn nog wel een aantal vreemde dingen, zoals dat je eerst in een soort wachtkamer zit half op de straat. Het leek nog het meest op een openstaande garage en vervolgens moet je, je binnen zien te werken bij een zuster. Heb een behoorlijk tijdje moeten wachten en kon ook niet echt een systeem ontdekken, maar ik zag al snel dat de brutale de wereld hebben en heb me maar naar binnen gewerkt. Dit is de zwakke schakel in het geheel; want het is niet echt een dokter die je onderzoekt, maar een zuster. Ik legde uit dat ik me na het innemen van medicijnen tegen malaria nog steeds niet goed voelde en zelfs slechter  werd. Ik had een tip gekregen van een collega om ook te checken voor Typhoidkoorts, omdat dat er vaak op lijkt maar dat moest ik zelf aanvragen. Zij bepaald dus welke testen je mag doen en dat allemaal zonder echt onderzoek.

Vervolgens moet je dan betalen en dan mag je pas echt het terrein van het ziekenhuis op. Het is hier een stuk rustiger en ook veel schoner dan in Agadez. Ik zag wel dat het veel beter was, maar maakte toch nog de blunder om veel te direct te vragen of de zuster wel een nieuwe naald had gepakt. Ik kon de boel nog net sussen door uit te leggen dat ik net terug kwam uit Agadez en het daar echt verschrikkelijk was.  De gene die prikte vond het echter nog wel nodig om naast mijn ader te prikken en ik wist meteen dat ie er naast zat, maar hij wilde nog even heen en weer wiebelen. Na een kwartiertje kreeg ik te horen dat ik nog steeds positief was voor malaria. Gelukkig had ik echter geen typhoidkoorts. Ik moest weer terug naar de zuster van het begin en die vertelde me dat de malaria waarschijnlijk resistent was tegen het middel dat ik had genomen en dat ik met een ander medicijn er wel vanaf kwam. Later bleek echter dat ze bijna het zelfde middel had gegeven dan daarvoor alleen in een sterkere dosis.

Er zijn heel veel misverstanden over malaria en er doen altijd een behoorlijk zat spookverhalen de ronde. Bijvoorbeeld dat als je eenmaal besmet ben je er nooit meer van afkomt, maar dit is niet waar. Het is te behandelen en vrij simpel ook door het innemen van pillen voor een paar dagen. Het vervelende is echter dat sommige muggen resistent zijn voor bepaalde middelen en dan moet je op zoek naar een ander middel. Uiteindelijk duurde het even, voordat ik weer in vorm was en ik wil nog wel even een test doen om er zeker van te zijn dat ik genezen ben.

MET DE VROUWEN DE BROESSE IN                                          18 juli x9207

Na een flink aantal dagen rustiger aan te hebben gedaan was ik klaar om weer aan de slag te gaan. Hinfani heeft jaarlijks een Atelier voor alle vrouwengroepen om goed uit te leggen hoe een aanvraag voor een krediet precies in zijn werk gaat. Elke groep stuurt een vertegenwoordigster naar dit atelier en een dag lang wordt er dan van alles besproken. Dit jaar werd het in een klein dorpje ongeveer 25 kilometer van Dosso af. De dag begon wat rommelig, omdat de auto kapot was en we waren dan ook anderhalf uur later op bestemming. Alle vrouwen waren er al en we gingen aan de slag. Alles was in de lokale taal en ik had er inhoudelijk weinig aan, maar het was een prachtige dag en heb me dan ook heel goed vermaakt. Alles vond plaats onder een paar bomen en er stond een zacht briesje. Wolkenvelden vlogen over en het was een mooi plaatsje met typische rietenhutjes en opslagplaatsjes. De mensen zijn weer heel anders dan in het Noorden en kon dus mooi mensen kijken. Het was allemaal erg vermoeiend, maar heb wel mooie fotox92s gemaakt. Het was heerlijk om er weer even op uit te zijn, maar het duurde net even te lang voor mij. Toen de auto niet wilde starten zag ik mijn geest al dwalen, maar uiteindelijk hebben een aantal jongens hem aangeduwd. Was om 8 uur thuis en heb vervolgens alleen maar gedouched en gegeten om daarna naar bed te gaan.

WEL GEFELICITEERD WEL GEFELICITEERD                            24 juli x9207

Het is altijd een beetje raar om in een ander land jarig te zijn. Ik heb nooit veel met mijn verjaardag gehad, maar ervaring heeft me wel geleerd dat het toch altijd een beetje een dubbele dag is. Ik ben altijd in de vakantie jarig en dit betekend dat de meeste mensen er niet zijn. Heb daardoor lang geleden al besloten dat ik dan maar liever zelf weg ben dan anderen. Dan heb ik er tenslotte zelf ook nog wat aan. Ver weg in Afrika besefte ik me echter dat ik toch altijd we kon rekenen op een harde kern, mijn ouders, broertje, oma en neefjes. Ik wist dus dat ik er zelf iets van moest maken en had de dag van te voren een appeltaart gebakken, opax92s recept natuurlijk en hij was nog zeer goed gelukt. Laten we het er maar op houden dat ook nu weer zijn recept fans heeft opgeleverd. Ik ben gewoon naar mijn werk gegaan en had daar niets gezegd omdat het in de Afrikaanse cultuur toch geen  betekenis heeft. Mams belde x92s middags even om te vertellen dat ze haar prikken had gehaald en een afspraak had voor een visum en dat vond ik al een mooi cadeautje. Ze vroeg nog of ik nog cadeautjes had gehad en ik zei van niet en ik dat ook niet echt verwachtte.

Na mijn mail gecheckt te hebben en alle kaartjes te hebben gelezen kwam ik thuis. Werd snel weer gebeld door Paps en Andy en heb daarna nog even met Mams gesproken. Ik vertelde nog steeds droog dat we nog niets hadden gedaan voor mijn verjaardag, maar dat we na het eten appeltaart zouden gaan eten. Toen ik opgehangen had viel me echter wat op. Er hingen slingers in huis. Ik begon te twijfelen of die er niet al hingen, aangezien Xavier ook net jarig was geweest. Xavier had echter met zijn opa de slingers opgehangen en ook een speciale stoel voor me gemaakt. De appeltaart had kaarsjes en er werd gezongen. Uiteindelijk kreeg ik van Jeroens ouders een bijdrage voor mijn vakantie met mams; altijd welkom; een mooie tekening van Xavier; waar hij zelf op had geschreven en een bon om ook straks met mijn moeder in het nieuwe huis in Niamay te mogen logeren. Al met al dus toch een zeer geslaagde dag.

MARADI                                                       27 Txa7M 30 JUNI 2007

Etappe 3 en de derde dag reizen. Ik hoef waarschijnlijk niet te zeggen dat mijn achterwerk voelde als een rauwe hamburger van al dat reizen. De omgeving maakte echter alles goed. De regens waren duidelijk al langer aan de gang in het zuiden en alles begon weer lekker groen te worden. Er is weer leven. Dat je vervolgens wel weer met je auto moet ontwijken.. Het zuiden is toch echt wel heel anders. Je hebt hier veel meer bomen en je komt ook veel meer dorpjes tegen. Ik vind de dorpen met rieten hutten en banco graanschuurtjes altijd weer fascinerend. Ook heb ik weer tig fotox92s gemaakt van ossenkarren. In het noorden zie je alleen ezeltjes. We kwamen later aan in Maradi dan ik had gedacht, maar ze was wel een verrassing. Ik had een beeld in mijn hoofd gevormd doordat Simone daar over had gesproken, maar de stad was veel groter dan ik had gedacht. s avonds zijn we gaan eten in de Quest house en ik heb lekker veel groente genomen.

De volgende dag begon de vergadering. Elk project deed verslag en tot mijn plezier kon ik een groot gedeelte van het gesprek volgen. Het was interessant om te horen hoe het met alle projecten ging en een hele verademing om in het koele weer te werken. De eerste dag was zo om en x92s avonds zijn we naar een openbare tuin gegaan om daar te eten. Ik durfde het vlees nog niet aan, maar heb lekker een aardappelsalade genomen. We waren allemaal flink moe dus het werd niet laat. De tweede dag was meer een discussie dag en ik heb weer veel bijgeleerd over verschillende onderwerpen, voedselprogrammax92s, samenwerkingsstructuren en vrouwenstudies. x92s Middags was een verrassing, want het gastproject in Maradi had in eerste instantie niets gepland omdat het vrijdag was, maar uiteindelijk toch besloten om een uitstapje te maken naar een koranschool

40 km

van Maradi vandaan. Het project probeert koranscholen te professionaliseren en te transformeren in scholen waar ook normaal onderwijs wordt gegeven. We reden door een prachtig landschap en ik heb meerdere keren mijn nekverrekt om een schitterende baobab boom te bekijken. In het noorden heb je deze typische Afrikaanse bomen niet en ik had ze dus niet echt gezien. Waren Mirjam en Ingrid vooral bezig met het schieten van kamelenplaatjes (voor mij inmiddels normaal) ik was me aan het vergapen aan al het groen. Het landschap is op het moment weer helemaal anders en in de Maradi regio moet je op het moment grote plassen water ontwijken.

De school lag aan een idyllisch meer. Het is toch altijd weer vreemd wat voor magische aantrekkingskracht water op mensen kan hebben. De maraboe en bijna het hele dorp was uitgelopen en we hebben met alle medewerkers gesproken over het project. Ik kon echter mijn ogen niet van de omgeving afhouden en wilde echt heel graag een wandeling maken langs het water. Helaas was hier echter geen tijd voor. We zijn echter nog wel even gestopt op een heilige plek waar mensen naar toegaan om te bidden. Een gids vertelde van alles, maar ik heb mijn kans gegrepen om naar het meer te lopen om fotox92s te maken. Ook hier stonden baobabs, maar half in het water.

Een groep kinderen stonden om ons heen en ze hadden van alles gevangen, een vis (baars), een grote Veraan en een twee ratten. Ingrid hebben we vervolgens niet meer gezien, want die was als de dood voor die veraan. Ik wilde echter wel eens voelen hoe zo een huid voelt. Het beest was toch wel een halve meter lang. Al gauw zaten we weer in de auto. x92s Avonds zijn we naar een paniwinkel geweest, omdat de stoffen in Maradi goedkoper zijn. Het onderhandelen ging goed en was uiteindelijk 6 panis rijker en nu moet ik dus weer verzinnen wat voor kleren ik wil laten maken. Je had me moeten zien. Ik was wel met een Afrikaanse, maar ik handelde mijn zaakjes zelf af en dat voor de vrouw die in het begin echt een afschuw had van het afdingen. Die morgen ook al een betere prijs dan mijn Afrikaanse collega Ibrahim gekregen voor traditionele wierook, hihi. Na het shoppen zijn we weer in de tuin gegeten waar we werden overvallen door een stortregen. We moesten schuilen in een bar en als ik mijn ogen sloot en onder het gelal van stamlopers de regen hoorde kletteren waande ik mij weer heel even in Nederland.

NIAMAY EN REBELLEN                            1 t/m 5 juli

De weg naar Niamey was lang en omdat ik met drie Duitse meiden in de auto zat voor mij een gelegenheid om even lekker muziek te gaan luisteren.Ook nu weer van alles gezien langs de weg, maar was het reizen een beetje zat. Het waren vermoeiende dagen geweest en was natuurlijk door het grote klimaat verschil verkouden geworden. Gelukkig had ik echter bijna geen last meer van mijn maag. Ondertussen had ik een discussie gehad met Uta of ik wel weer terug zou gaan naar het Noorden nu er veiligheidsproblemen waren. Laat ik bij het begin beginnen. Begin jaren negentig zijn de Touareque in het Noorden in opstand gekomen tegen de regering. De Touareque waren het zat dat grondstoffen wel uit de regio werden gehaald, maar er weinig werd gexefnvesteerd. Ook ontkende de overheid in tijden van hongersnood de situatie in het Noorden. Na het sluiten van een akkoord in 1993 werd het weer relatief rustig. De gevolgen van de rebellie zijn echter nog steeds te voelen.

Momenteel is er echter weer onrust in het gebied. Er zijn verschillende gevechten geweest tussen rebellen en militairen. De rebellen hebben het vliegveld in Agadez bestormd en er zijn verschillende doden gevallen. De overheid ontkent de situatie, ook al is de regio vol gepompt met militairen uit het Zuiden en blijft volhouden dat het om bandieten gaat. Weigert dus om te onderhandelen. Ondertussen zijn de tolwegen om Agadez binnen te komen om 4 uur x92s middags dicht en om 8 uur blijven de mensen thuis uit angst voor de patrouilles. De militairen zijn zenuwachtig met het gevolg dat de plaatselijke bevolking het soms moet ontgelden. De rebellen hebben verschillende keren wagens met vierwielaandrijving aangevallen en daardoor is het voor veel Ngo onmogelijk geworden om hun autox92s uit te sturen (zo ook met mijn project). De overheid wil geen missiebrieven meer uitgeven en je moet toestemming hebben om benzine uit Agadez mee te nemen. De rebellen zijn niet direct gevaarlijk voor mij of de lokale bevolking. Ze zijn zeer gericht, de grote hoeveelheden militairen maken de sfeer er echter niet beter op en het is onmogelijk om werk te verrichten. Veel projecten zijn uit de regio getrokken en verblijven nu ik Touha.

Het vervelende van de hele situatie is dat er bandieten onder het mom van de rebellie de wegen onveilig maken. Deze bandieten zijn vooral uit op rijkdom en daardoor veel gevaarlijker voor mij en de bevolking. Het probleem is dus transport. In Agadez is er geen werk en In-gall raakt gexefsoleerd. Ik had zelf natuurlijk ook al wel in de gaten dat drie dagen reizen om ergens te komen ook wel erg veel was, maar eigenlijk voordat ik in Maradi was aangekomen had ik niet echt stilgestaan bij de mogelijkheid dat ik misschien niet terug zou gaan. We besloten om mijn tijd in Niamey te benutten om te kijken naar alternatieven. Ik had namelijk duidelijk gemaakt dat als ik in het zuiden zou blijven dat ik dan wel werk wilde hebben. Veel projecten hebben een zomerstop, omdat zij verbonden zijn aan scholen. Ibrahim vertelde echter dat in Dosso behoorlijk veel gedaan moest worden op het gebied van microfinancixebn. Ik had al eerder stage gelopen bij Hinfani (misschien herinner je je nog mijn avonturen achterop de motor) en wist dus al het een en ander van het project. Er werd afgesproken dat ik de maanden juli en augustus in het Zuiden zou doorbrengen en dan in september kijken hoe de situatie was. Ik besefte me nu pas wat ik eigenlijk had opgebouwd in het Noorden. Ik vond het helemaal niet leuk om in het Zuiden te blijven. Ik besefte me dat ik in In-Gall en Agadez ondanks alles een leven had opgebouwd met vrienden en collegax92s. Ik begreep mijn project en had mijn eigen favorieten winkeltjes en kleermaker. Stiekem had ik in mijn achterhoofd om tijdens de grote vergadering in Agadez waar ik nog wel heen zou gaan de situatie te bekijken en eventueel toch te blijven. Ik had me tenslotte nog niet echt bedreigd gevoelt.

De dagen in Niamey heb ik gespendeerd op het hoofdkantoor van Eirene, in het internetcafxe9 en met Pascaline. Uiteindelijk besloot ik toch op donderdag een malariatest te doen, aangezien al twee collegax92s hadden gezegd dat ze malaria hadden opgelopen in Maradi. Ik dacht echt dat het een verkoudheidje was, maar dat dacht ik de vorige keer ook. Ik wist dat ik de komende dagen geen tijd zou hebben en besloot om toch maar een test te doen. Dit keer ging ik meteen naar een laboratorium en niet naar het medisch kabinet aangezien ik niet weer een grote rekening wilde. De test koste maar 3 euro en was zo een venijnig vingerprikje. 45 minuten later bleek de test positief en had ik dus ook malaria. Meteen medicijnen gekocht en de rest van de dag veel geslapen, omdat ik x92s nachts naar Agadez zou vertrekken met de bus. Ingrid had zich ook laten testen en was 36 euro armer, zij was wel naar het kabinet gegaan. Later zou blijken dat alle blanke vrouwen die in Maradi waren geweest Malaria hadden, in totaal dus vijf.

Het meisje is overleden. Ik weet niet wat er gebeurd is, maar een dag voordat ik weer naar Agadez zou gaan voor de doop werd ik gebeld door Fati. Ze vertelde me dat het meisje overleden was. Het is de eerste keer dat zoiets gebeurd in mijn directe omgeving en het drukt mijn neus wel weer op de feiten. Er sterven hier heel veel kinderen onder de 5 jaar, dit is de reden dat de gemiddelde levensverwachting 44 jaar is. Het is echter wel een totale verspilling, heb ik woensdag nog een spieksplinter nieuw leventje gezien, vandaag is ze er niet meer. Ze had nog geen naam, want dat gebeurd hier met de doop en ik weet niet hoe de mensen hier denken over het feit dat ze voor de doop overleden is. Ik weet echter wel dat ze hoogst waarschijnlijk nog had geleefd als ze bij ons was geboren. Ze was wat rillerig na de geboorte en had waarschijnlijk vocht in de longen, maar de volgende ochtend waren moeder en dochter al naar huis gegaan. Wat een verspilling. Ik heb hier wel eens gehoord dat mensen niet rouwen om het eerste kindje dat overlijd, vaak zijn de moeders zo jong dat het bijna wordt verwacht dat het kindje zal overlijden. Ik weet niet wat ik moet denken. Je kan dit land niet vergelijken met Nederland en ook niet oordelen over hoe mensen hier dingen accepteren. De dood is hier immers een heel gewoon onderdeel van het dagelijks leven.

VERVOLG MANDELA                                            2 juni 2007

Misschien hebben jullie al eerder gelezen over mijn hulpje Mandela. Aan het begin van het hete seizoen had ik hem aangenomen om wat voor mij te werken. Hij was toch al vaak in de buurt en om van mijn schuldgevoel af te komen, als ik hem in de hitte erop uit stuurde, had ik besloten om hem per week een zakcentje te geven. Ik vond het ook een goede manier om wat geld te geven, aangezien ik wist dat hij naar Agadez of Niamey zou gaan om daar verder te leren. Het leven is daar een stuk duurder dus hij kon het wel gebruiken. Het werd echter meteen al duidelijk dat hij niet goed luisterde. Ik had uitgelegd dat ik hem elke dag een paar taken zou geven en dat ik verwachte dat hij klaar zou zijn als ik terug zou komen van mijn werk. Als dat niet zo was dan zou hij x92s avonds terug komen om het af te maken. Ik zou zelf dan tijd hebben voor een pauze. Het werd echter al snel duidelijk dat hij nooit klaar was, vaak een half uur onder de douche stond, mijn ijskast leeg at en vervolgens een dutje deed. Het was dus al een aantal keren gebeurd dat het werk niet gedaan was, ik mijn huis niet in kon omdat hij het dorp in was gegaan met mijn sleutel en ik geen water had om te drinken terwijl hij dat zou gaan halen. Was al een aantal keren boos geworden en heb ook meerdere keren uitgelegd dat dit niet zo kon. Elke keer dacht ik weer dat hij het wel zou gaan begrijpen. Andere begonnen echter ook opmerkingen te maken als hij weer eens een uur deed over een boodschap.

Het grootste probleem was echter dat hij niet van mijn spullen kon afblijven. Hij had al een paar keer mijn computer gepakt zonder toestemming en elke keer moest ie dan om hulp vragen omdat hij was vastgelopen. Ik had al tig keer gezegd dat ie van mijn telefoon en mp3 speler af moest blijven, maar elke keer was mijn batterij leeg. Ik had de spullen elke keer uit het zicht gelegd in de hoop dat ie ervan af zou blijven, maar hij vond het nodig om  het dan gewoon uit mijn kamer te halen. Toen hij ook nog eens mijn cremepjes en zeepjes ging gebruiken terwijl hij in mijn douche stond heb ik duidelijk gemaakt dat dat niet normaal was. Mensen zijn hier heel gastvrij maar het is niet normaal dat iemand zomaar in je privxe9-vertrekken rond loopt. Ik heb hem nog gevraagd of hij dat ook bij een ander deed en hij moest toch wel toegeven dat dit niet normaal was.

Toen ik de laatste keer terug kwam uit Agadez had ik het gevoel dat hij meer in mijn huis was geweest dan de bedoeling was. Hij zou eigenlijk alleen maar mijn planten water geven. Ik had de vorige keer al geleerd dat als ik de sleutel aan iemand gaf deze hier gelijk gebruik van maakt. En dat ik dan vervolgens meer elektriciteit of water betaal dan als ik zelf thuis ben. Blijkbaar had hij tegen Mohamed gezegd dat hij naast de planten water geven ook meteen het huis zou vegen. Het werd me al snel duidelijk dat hij veel in mijn huis was geweest. De melkpoeder en suiker was bijna op, mijn kaas was opgegeten en de bezem doormidden. Ik had hem al eerder verteld dat hij voorzichtig met de bezem moest doen, aangezien hij niet van mij was, maar van de mutuelle. Hij had mijn waterpot ook gesloopt. De vogels hadden mijn planten opgegeten en twee van mijn drie palmbomen zijn er slecht aan toe. Hij had vieze kleren in mijn huis laten liggen en verschillende potten waren niet afgewassen.

Ik had me voor genomen om me niet meer zo druk te maken en zeker niet nog een keer kwaad naar bed te gaan dus ik heb er niet veel woorden aan vuil gemaakt. Toen ik echter zag dat mijn filter was verplaatst en hij het niet meer goed deed moest ik wel even slikken. Gelukkig was dat snel opgelost.

In de loop van de week werd echter duidelijk dat hij niet echt gemotiveerd was. Het duurde 3 dagen totdat ik water had en 6 dagen totdat hij de afwas had gedaan. Ik ben zelf maar naar de markt gegaan en heb de planten water gegeven. Als ik vroeg of hij het huis wilde vegen vergat hij de helft en als ik hem daar op wees vergat hij het de volgende dag weer. Vrijdag vroeg ik hem om half 5 of hij drie dingen wilde doen, een bidon water halen, de afwas (dezelfde als 6 dagen ervoor) en mijn bed buiten neerzetten. Om half 10 liepen we samen terug naar mijn huis, hij had het water bij zich. Thuis aangekomen bleek mijn bed nog niet af te zijn en de afwas voor de helft klaar. Ik vroeg hem wat hij in godsnaam al die tijd had gedaan. Hij begon wat terug te pruttelen, maar het was hem wel duidelijk dat ik niet blij was. Na alles samen af te hebben gemaakt, ging hij naar huis. Ik besloot nog even wat te drinken en meteen mijn camera die in de ijskast lag om af te koelen te controleren. Ik zag dat er 25 fotox92s waren gemaakt. Ik had hem die ochtend leeg gehaald dus ik wist meteen dat hij hem had gebruikt. Ik had geen zin om te kijken wat erop stond, maar besloot wel dat als er meer mensen dan hijzelf op de foto zouden staan het afgelopen zou zijn.

De volgende dag bleken er drie meiden en een baby op te staan. De fotox92s waren genomen in mijn huis terwijl ik er niet was. De laatste tijd zijn er een aantal incidenten geweest met bandieten die onder de schaduw van de rebellen autox92s enz stelen. Ik was dus extra voorzichtig met het uitnodigen van mensen in mijn huis en het laten rondslingeren van dure spullen. Heb eerst nog met een aantal mensen gesproken om na te gaan wat acceptabel is hier en wat niet. Had echter al besloten dat ik er niet mee kon leven. Ik had hem al verteld dat de camera problemen had met de hitte en na zijn geklungel was het nog erger geworden.

x92s Avonds heb ik hem apart genomen. Ik wilde het niet laten escaleren, want ik wilde hem wel blijven spreken. Het is en blijft een grappig joch. Ik vertelde hem dat ik niet tevreden was met zijn werk en dat ik had ontdekt dat hij de camera van mijn vader had gebruikt. Eerst wilde hij het ontkennen, maar toen ik zei dat ik nu 25 extra fotox92s in mijn computer had staan. Later begon hij te pruttelen dat het er nooit 25 konden zijn. Ik vertelde hem dat het niet uitmaakte of hij er 25 of 1 had gemaakt. Je pakt iets duurs dat je niet kent, vervolgens werkt hij niet meer en dan maak je ook nog eens fotox92s van mensen die ik niet ken in mijn huis, terwijl ik er niet ben. Ik zeg niet dat jou vrienden stelen, maar mensen praten en uiteindelijk woon ik hier alleen. Problemen met dieven komen steeds dichterbij en onderlaatst is iemand doodgeschoten om zijn auto. In plaats van dit te begrijpen bleef hij maar zeggen dat hij nooit 25 fotox92s heeft kunnen maken. Misschien heb ik hem toch intelligenter ingeschat dan hij is. Hij gaf nog wel toe dat hij het apparaat niet kende, maar ik vertelde hem dat ik diezelfde discussie ook al met hem gehad had aangaande mijn telefoon, mp3 speler, computer en zelfs mijn epilady. Nu ik het opschrijf snap ik eigenlijk niet waarom ik het nog zo lang heb aangezien, maar je moet begrijpen dat het ook wel moeilijk is om iemand hier iets af te pakken. Er is hier niet veel werk en ik wilde hem echt een extra reserve geven voor zijn toekomst. Ik vertelde hem dat ik hoopte dat ie af en toe nog langs zou komen en we zullen zien. Ik heb de afgelopen dagen zelf x92s ochtends vroeg mijn huis schoongemaakt en het is nu een stuk schoner. Ik ben een stuk meer tevreden ook al vind ik het jammer van Mandela.

Het is een klassiek probleem voor mensen die in het buitenland wonen. Je moet zoeken naar je eigen grenzen wat wil je wel en wat niet. Een hulp in het huishouden is fijn, maar ook een breuk op je privacy en een bron van frustratie als het niet werkt zoals je wilt. Dan kan je beter je energie steken in het schoonmaken van je eigen huis. 

HET REGENSEIZOEN IS BEGONNEN                              JUNI

Het is ongelofelijk wat een beetje regen kan doen hier. Het is nog niet groen of zo, maar de temperaturen zijn een stuk aangenamer. De laatste dagen van mei waren extra warm, net of mei nog even wilde laten zien wie de baas is. Juni begon echter met een paar spetters. De afgelopen week heeft het drie keer geregend in In-Gall en bijna elke dag voel je dat er van alles aan de hand is in de lucht. Er valt niet veel uit maar het is meteen wel een stuk aangenamer. Als het regent voel je de vochtigheid graad omhoog gaan en is het niet te harden. Het is dan ook erg vervelend als het niet regent, want dan is het erg benauwd. Als er wel regen is zie je dit aankomen. De wind begint te loeien en een grote stofwolk volgt. De kleur van de lucht is rood of groenig en het begint te omweren. Als dan de regen komt is deze koud. Heb de afgelopen maanden geen koud water gevoeld, behalve dan uit de ijskast. Ik vind het heerlijk om in de regen een wandelingetje te maken. De straten zijn verlaten op een aantal kinderen na die wat spelen. Je kan je voorstellen dat met al dat zand het een klieder boel is, maar dat vind ik niet erg. Op de een of andere manier zit regen in mijn bloed. Ik weet dat het moeilijk te begrijpen is voor de mensen thuis die soms maanden lang tegen een grauwe lucht aan zitten te kijken, maar ik heb de regen echt gemist. 7 maanden geen regen. Hier is het net of de lucht wordt gewassen, je kan weer even stofvrij ademen. Ik wacht nu op de echte regens, waarschijnlijk volgende maand. De woestijn komt dan tot leven en ik hoop mee te maken dat de droge rivierbedding zal veranderen in een woeste rivier.

EEN ZONDAGJE IN IN-GALL                                           10 juni x9207

Na behoorlijk ongemotiveerd te zijn geraakt, nadat de grote vergadering tussen alle partijen waarvoor ik werk weer was uitgesteld voor de derde keer, had ik mij voorgenomen om mezelf uit een dip te trekken. De dag ervoor had ik een incidentje gehad met een vrouw bij Fati thuis en ik was er klaar mee. Over het algemeen wordt er zo een 20 keer per dag om een cadeau gevraagd als ik op straat loop, maar wordt ik met rust gelaten als ik thuis ben of bij de familie waar ik eet. Dit keer was er echter een jongere vrouw waar ik al eerder problemen mee had gehad. Ik had mijn groene wijd uitlopende broek aan en mijn mobiel in de hand. Iets waar ik van geleerd had dat ik dat beter kon vermijden. Ze begon met het vragen van mijn broek. Ik zei dat het mijn broek was en dat het een cadeau was van mijn moeder en dus niet om weg te geven. Eerst begon ze dat mijn moeder er niet was en ik dus makkelijk de broek kon geven. Ik zei zo ben ik niet getrouwd en dat dat niet ging gebeuren. Ik weet dat het een van mijn moeders favoriet is en ze wil dat ik een copy laat maken hier. Ik vertelde ook dat mijn moeder in september zou komen en dat ze dan meteen zou vragen naar mijn broek. Vervolgens zei ze dat ze een mat voor mijn moeder zou maken, ik vertelde dat dat erg aardig was maar dat ik de broek niet weg deed. Vervolgens werd het vervelend, want ze zei dat ze had gezien dat de broek niet door mijn moeder was gegeven maar dat er x92s avonds mannen naar mijn huis kwamen en dat die spullen aan mij gaven. Nou werd het interessant. Het is een klein dorp en de reputatie van een vrouw is erg belangrijk. Vaders zijn vaak bang dat hun dochters worden gezien als makkelijk en daarom worden ze vaak jong uitgehuwelijkt. Ik dacht wat ben je toch een kreng en reageerde een beetje van zo nou en wat dan nog. Vervolgens vertelde ik haar dat ik echt geen man nodig had om mij dingen te geven, als ik iets wil dan koop ik het zelf wel.

Ondertussen had ze mijn mobieltje te pakken en zij meteen heb je geen krediet. Ik zeg nee, had ik wel maar niet voor haar. Vervolgens begon ze te vissen naar de prijs en ik zag hem al weer hangen. Ze had nog het lef om te zeggen dat ik niet aardig was en ik vertelde haar dat ze een onbeleefd iemand was en dat ze zich gedroeg als een kind. Vervolgens vertelde ze dat ze een kind was, want ze was pas 24 jaar. Ik zei dat dat geen kind was. Was bijna zeker dat ze al getrouwd was en de volgende dag zag ik ook dat ze een kind had. Ik vertelde haar dat het al irritant genoeg was dat alle kinderen steeds maar weer om een cadeau vroegen. Vervolgens had ze nog het lef om te vragen of ik medicijnen had tegen de warmte. Ik zei vraag je nu al weer om iets. Ik zei je bent een Afrikaanse je kent de hitte in tegenstelling tot mij. Vervolgens zei ze dat ze geen Afrikaanse was, maar een Arabische. Wat niet honderd procent waar was aangezien ik aan de littekentjes naast haar oog kon zien dat ze uit In-Gall kwam. Moest wel smakelijk lachen, want Arabieren kennen de hitte nog veel beter. Na nog een aantal vervelende minuten ging ze weer weg. Ik was er gewoon klaar mee en de volgende dag ging ik naar Josephine en Aisha.

Ik heb de laatste weken goed gegeten en ben bijna weer op mijn oude gewicht. Mag ook wel na dik 3 maanden, maar het duurt hier nu eenmaal lang. Ik eet goed, maar heb de laatste week steeds dagdromen over dingen die hier niet zijn. Yoghurt met muesli, fruitsalade, patat oorlog, broodje kroket, tacox92s, lekker mals kippetje. Nou viel ik net met mijn neus in de boter toen ik aan kwam bij Josephine. Ze hadden twee kippen gekocht. Ze waren al dood en ik heb een uurtje zitten kijken hoe ze werden geplukt en schoongemaakt. Op zich niet heel smakelijk, maar het idee dat ik kip kon eten was het meer dan waard. Het werd koeskous met een pittige sous en KIP. Josephine zei nog eet goed en ik vertelde haar dat dat geen probleem zou zijn. Het was geen vette, maar de smaak was prima. Een ander ding waar ik de laatste dagen mee kampte was het gebrek aan een goede dansgelegenheid, gewoon om even los te gaan. Ik word hier constant in de gaten gehouden en er is niet zoiets als een disco hier in In-Gall. Los van het feit dat je altijd die blanke blijft, Thomas heeft een keer gedanst als een rockster en ze hebben het er nog over. Josephine had haar stereo en toen er eindelijk elektriciteit was begon ze te dansen. Ze had wat internationale muziek waaronder Shakira en voordat we het wisten stonden ik, Josephine en Aisha te swingen. Moesten nog wel even een geirriteerde schorpioen dood slaan die ik op de deur zag lopen, maar dat mocht de pret niet drukken. Heb nog even mijn muziek gehaald en zo is de dag aangenaam verlopen. Zo zie je maar weer dat het raar kan lopen heb je de hele dag zin in een kippetje en dansen loop je er vervolgens tegen aan. Was net wat ik nodig had en had maandag weer puf om aan de slag te gaan met de vrouwengroepen.

VERSE DADELS                                                      13 JUNI 2007

Vanaf het begin zeiden mensen steeds als ik vertelde dat ik in In-Gall ging werken dat ik de dadels moest proberen. Dat In-Gall beroemd was om zijn unieke dadels. Veel mensen vroegen echter ook of ik ze mee wilde nemen als ik terug zou komen. Nou eet ik altijd al dadels. In Europa vooral Algerijnse dadels, deze zijn wel zacht maar erg suikerig. Hier in Niger moet je ze zien als snoep. Het is een goede manier om energie te krijgen dus zo nu wat dadels knabbelen hoort erbij. Heb altijd het geluk om er een paar te hebben met parasieten, maar als je eenmaal een goede hebt is de smaak goed. Het duurde even voordat ik door had wanneer het dadel seizoen begint, maar er gingen wel al geruchten rond. De dadels ik de boetieks waren erg hard en droog. Thomas had me gezegd dat eind juni nieuwe dadels zouden zijn en dat het een prachtig gezicht is als ze de palmbomen in klimmen om ze te oogsten.

Tijdens een bezoek aan Josephine was het opeens zo ver een buurvrouw kwam een cadeautje brengen en daar waren ze nieuwe verse dadels. Niet de Almodeina waar In-Gall beroemd om is, maar verse niet te min. Ik was erg benieuwd en aangenaam verrast. Ze zijn heel zacht, de smaak is een beetje zoals een druif maar dan met een wat stugger schilletje. Eigenlijk kompleet anders dan gedroogde dadels. Ze zijn erg zoet en ik kan me voorstellen dat je, je misselijk kan eten aan die dingen. De komende twee maanden zullen er verse dadels zijn. Het is nu vooral grappig om te zien hoe jongetjes vanuit de tuinen de markt proberen te halen om de dadels te verkopen. Vaak halen ze de markt niet en worden ze belaagd door eventuele kopers. Ik heb al weer een tros besteld en geniet zo lang het kan van de enige fruitsoort die te koop is in In-Gall.

JIJ BENT ECHT GROOT                                                                 18 juni x9207

Moet je, je voorstellen, je komt thuis het is donker en je doet het licht aan. Naast je hand, op de muur, zie je de grootste spin die je ooit gezien hebt. Dan rekenen we de dierentuin ook mee. Zij is bijna net zo groot als je hand, nou heb je geen kolenschoppen, maar toch. Het enige wat je kan denken is, jij bent echt groot. En dan denk je wat nu. De spin blijft rustig zitten. Je houdt het beest in de gaten, want je wil niet dat het ergens onderkruipt en je het niet meer kan vinden. Je weet dat het een vrouwtje is, want die zijn een stuk groter en dat ze waarschijnlijk eitjes heeft gelegd. En ja hoor bij de knop van de ventilator zie je ze liggen. Wat nu, als het beest nou gewoon buiten was gebleven dan was er niets aan de hand, maar nee ze moet op je muur gaan zitten. Op zich weet je dat ze niets doet, behalve als ze in je water gaat zitten dan komt er gif vrij. Je vraagt je af of dit nu de spin is die de lokale bevolking paard van de schorpioen noemt. Je begint al te kijken of je niet ook een schorpioen ziet. Je wilt niet dat je huis straks vol zit met deze joekels en je besluit dat je haar moet doden. Je wilt niet te dichtbij komen en pakt de insectenspray. Je bedenkt je nog als het maar geen springer is, want je wilt echt niet dat, dat gevaarte jou kant op springt. Na enkele minuten moed bij elkaar te hebben gesprokkeld, zonder je oog van het beest af te houden, loop je naar de muur. PSSSSS, dat kreng is snel. Ze rent omhoog en nu zie je pas hoe groot ze echt is en dat ze dus ook op het plafond kan lopen. Je moet haar nog een paar keer sprayen en ondertussen begin je te beseffen dat de spray niet sterk genoeg is. Ondertussen ben je al 10 minuten bezig en je bent een beetje gewend geraakt aan je harige vriendin. Het is eigenlijk een prachtig beest en je begint het jammer te vinden dat je haar moet dood slaan. Ja, slaan want de spray werkt wel maar niet snel genoeg en je bent eerder jezelf aan het vergassen dan haar. Op zoek naar de bergschoen, ondertussen ben je een beetje paranoxefde en je klopt de schoen drie keer uit. Misschien heeft ze tenslotte een vriendin. Je staat op je bank om een mep te geven en je denkt nee, ja, nee, ja. Waar is je pappa als je hem nodig hebt om een spin uit je kamer te halen en klapx85x85x85x85gelukkig in een keer raak.

VERRASSING EEN BABY                                                              20 juni x9207

Ik heb zo een last van mijn rug en ben steeds moe, zegt Fati. En ik denk je bent zwanger en het schiet al aardig op, want je toont behoorlijk. Maar ik zeg niets he, want praten doe je er niet echt over en je sprokkelt gewoon nog fijn hout. Hangt ook boven het vuur om eten te maken en ook al hebben we het gisteren even gehad over al die babyx92s die momenteel geboren worden. Je zegt niet veel over je eigen zwangerschap. Sterker nog als ik een opmerking maak lach je alleen maar. Toch is het wel raar dat ik gisteren nog met je hebt zitten eten, samen het eten hebben klaargemaakt en tot 10 uur tv gekeken. En nu vandaag kom ik om half 9 op mijn werk en zegt Alkassoum er is een klein vreemdelingetje in In-Gall. Fati heeft een dochtertje. Nou is het gebouwtje waar vrouwen hier bevallen of even tot rust komen naast de bank dus ik was er snel. En ja hoor, daar lag ze, hele familie erom heen Fati met een grote grijns. Naast haar een klein hummeltje, heel erg blank, wat vreemd is omdat Fati en Mohamed beide echt zwart zijn. Ik hoor de tamtam al weer kloppen. Fati zegt ook meteen dat het mijn baby is en niet de hare. Zou het bijna geloven alleen heeft het meisje gitzwarte ogen, de ogen van haar grote broer en pappa. Het wordt dus weer later dat ik naar Agadez ga, ik hoop met heel mijn hart dat we het doopfeest dit keer wel halen. Fati ziet er fit uit het was een snelle bevalling. Het begon om 2 uur x92s nachts en om half 7 was ze in  het kraamgebouwtje, half uurtje later was ze er. Half 9 heb ik er gezien. Het is moeilijk om je hart niet meteen te verliezen, maar ik zal toch een beetje afstand moeten houden. Ik zit nu in mijn kantoortje en af en toe hoor ik de vrouwen babbelen en een baby huilen. Het is een goed geluid.

HET ZWAKKE GESLACHT                                    20 EN 21 juni x9207

Ben tussen de middag nog even gaan kijken bij Fati en de baby en ze zat nog gewoon rechtop. Het was even rustig en ik vroeg of ze iets nodig had van de markt. Ze zei dat ze wel dacht dat er geroosterd vlees zou zijn. Ik zei eet je dan al weer vlees en ja hoor dat was zo. Ik stuurde Alkassoum erop uit om vlees en brood te halen, omdat ik zelf nog steeds een beetje huiverig ben voor het kopen van vlees. Na het eten ben ik naar Aisha en Josephine gegaan om daar wat rond te hangen. Om 4 uur ging ik weer  naar Fati, omdat ik wist dat ze dezelfde dag nog naar huis zou willen gaan. Nou stelt het kraamgebouwtje niet veel voor en denk ik ook dat ze niet echt wat kunnen doen, maar vond het toch wel weer vroeg. Mohamed was nog niet geweest, blijkbaar is het echt een vrouwen gelegenheid en blijven mannen weg uit schaamte voor zoveel vrouwen. Het meisje was geregistreerd en erkent en dat betekende day Fati naar huis mocht. Inpakken dus, de vrouwen nemen alles zelf mee, dus er moest weer het een en ander gesleept worden. Fati ging zich nog even wassen en daarna begon de wandeling. Ja je leest het goed, geen vervoer voor de deur. Een grootmoeder met de hele handel op haar hoofd, een grootmoeder met de baby en Fati wilde nog wel even de rest meenemen maar daar heb ik een stokje voor gestoken. Ik zei loop jij nu alleen maar. Met een tapijt in de ene hand en een emmer in de ander gingen we op weg.In-Gall heeft alleen maar zandpaadjes en je moet een stukje omhoog om het oude gedeelte te bereiken. Al met al was het toch nog wel 10 minuten lopen. Ik kreeg een lamme arm van dat tapijt, maar kon me alleen maar voorstellen dat je dit deed terwijl je net bevallen bent. Onderweg was er veel belangstelling voor de kleine dus er werd veel stilgestaan. En Fati ging maar door. Uiteindelijk werd ze in het huis van haar moeder gexefnstalleerd waar de horde bezoekers al stonden te wachten.

DE GROOTMOEDERS                                                        22 juni x9207

Na het werk ben ik weer naar Fati en de kleine gegaan. Het is hier de gewoonte dat alle vrouwen die je kent elke dag op bezoek komen, tot het doopfeest 7 dagen na de geboorte. Het is echt heel grappig om alles te observeren. Fati zat op het bed met de kleine naast haar. Het meisje ziet er goed uit en drinkt behoorlijk. Op de grond om haar heen zitten de overgrootmoeders. Les vieux, de ouden, ze houden alles in de gaten en helpen Fati met wat ze wil. Het is moeilijk om uit te vinden wie, wie is. Dat is de grootmoeder van de vader, dat de moeder van en dat de nicht of zus, weet het nog steeds niet helemaal. Nou helpt het ook niet dat Mohamed en Fait neef en nicht zijn en dus ergens dezelfde grootouders hebben. De grootmoeder van Fati is een mooi mens heeft een zacht stemmetje, bijna geen tand in haar mond, maar een grote fan van pruimtabak. Grootmoeder van Mohamed is ook schitterend, kort gedrongen, wit haar en zwarte kraaloogjes. Er is ook een andere oude vrouw, half blind, wit haar en ondanks haar huidskleur doet ze me denken aan mijn eigen grootvader. Er zijn meer vrouwen, sommige zijn matten aan het vlechten, andere komen alleen maar even gedag zeggen. Het is een gekakel van jewelste. Het cultuurverschil is nog nooit zo duidelijk geweest. Is het bij ons vooral een privxe9-gelegenheid,  hier is het een publiek feest. Het heeft zijn charmes en ik kan me goed voorstellen dat het een speciale tijd is voor de moeder. De vrouwen zorgen goed voor haar en bereiden gezamenlijk het eten. Ik moet er echter niet aandenken dat ik na de bevalling zoveel mensen om me heen heb. Kinderen die in en uit vliegen en om van alles bedelen. Er is tenslotte aardig wat te halen nu iedereen wat kleins meeneemt. Ik heb de boel een paar uurtjes zitten bekijken en had het prima naar mijn zin. De grootmoeders zijn prachtig, je kunt elk verhaal in de lijnen van hun gezicht zien. Soms was ik het onderwerp van gesprek en tijdens het eten werd er extra voor mijn neus gezet, maar het was allemaal goed bedoelt en zonder mokken heb ik een kom bowl naar binnen gewerkt. Fati drinkt dit de hele dag, het is een mengsel van meel, suiker, melk en water. Weet het niet precies, maar het is om aan te sterken en aan te komen. De smaak is niet slecht en onder aanmoediging en goedkeuring van de grootmoeders heb ik mijn kommetje netjes leeggedronken.

TAXI BROESSE                                            25 JUNI 2007

Het was eindelijk zo ver na tig keer mijn reis uitgesteld te hebben vertrok ik dan toch met de gevreesde taxi broesse. Twee dagen van te voren heb ik een plaatsje in de cabine besteld en ik had al stiekem gekeken welk busje zou vertrekken. Nou dat was dus het krakkemikkigste van allemaal. Ik had de dag tevoren veel moeite o, afscheid te nemen van de kids en grootmoeders, maar was ook wel blij om weer op pad te zijn. Mohamed en Josephine brachten me naar de bus samen met Sousou en daar heb ik met volle bewondering gekeken hoe ze de bus oplaadden. Er werd flink gestapeld en op het laatst nog even 4 geiten opgesjord.  Achterin werden ongeveer 20 mensen gepropt en ik moest de cabine met de chauffeur; een vrouw, een 7 jarige en twee bidons water delen. Had nog en eens zo een slechte plek. Moest wel constant de deur vasthouden uit angst dat hij open zou vliegen maar ok. Het werd al snel duidelijk dat topsnelheid 40 was heuveltje af en heb mij neergelegd bij een lange trip. Onderweg veel gezien, genoeg tijd dus. Een halve meter lange veraan en richting Agadez was er duidelijk regen gevallen. Hier en daar was er een lichte groene waas over het land. Geitjes waren aan het smikkelen. Aangekomen in Agadez heb ik iedereen opgezocht en heb ik ook mijn nieuwe kleren bij Fati opgehaald. Etappe 1 volbracht

SLAPEN IN KONNI                                    26 JUNI 2007

Etappe 2. Uta had gezegd dat het handig was dat ik in Konni zou blijven slapen. Het plaatsje waar ik al eerder een nacht had doorgebracht en bekent staat als de plaats waar alles te koop is. Ik had echter geen zin om weer in het loge motelletje te slapen en vroeg daarom aan Josephine die hier normaal woont of zij niets wist. Ze ging meteen bellen en heeft uiteindelijk geregeld dat ik opgehaald werd van het busstation en kon slapen bij familie. Was natuurlijk toch wel een beetje zenuwachtig, want ik ben normaal niet iemand die zomaar bij iemand blijft slapen. De reis zelf liep soepel, mijn maag was wel een beetje slap maar het ging prima. Had ook een vriendelijke dame naast me dus geen geeikel met tegen je afschurende jonge mannen. De chauffeur vond het echter wel nog even nodig om mijn naam extra om te roepen, maar ik viel toch al op als enige blanke. Rond 4 uur was ik in Konni, waar Pillari familie van Ashia me op stond te wachten. Hij bracht me naar Josephines moeder wat een aangename verrassing was aangezien ik dacht dat zij in de broesse zou zijn. Ik heb haar al eerder in Ingall gezien; sterker nog zij is degene die mij die nep bloemen heeft gegeven. Het huis was in een aangename buurt en ik begon de charme van Konni te zien. Alles werd voor me geregeld een bed om wat te rusten. Water om me wat op te frissen en Pillari ging erop uit om patat en ei te halen. Iets waar ik later minder blij om was. De boel was erg vet en ik heb dat eitje twee dagen geproefd. Ik heb ook dagenlang diaree gehad. Iets waar ik de afgelopen tijd toch vrij van was gebleven zelfs in Ingall. Ik zou s avonds nog wat gaan drinken met Pillari, maar daar moest dan eerst over gelogen worden tegen Josephines moeder. Daar had ik helemaal geen zin in, maar het vertelde wel weer veel over het leven van een jonge vrouw hier. Uiteindelijk was ik te ziek en te moe dus dat loste zich vanzelf op. Vond het ook niet echt beleefd om weg te gaan terwijl Josephines moeder Hadjeha speciaal een dag extra was gebleven in Konni en erop stond om voor me te koken. Het is ook een erg interessante vrouw. Drie keer getrouwd, een keer met een generaal, een keer met een blanke Jos vader en nu met een chef van de gendarme. Elke keer wist ze er het beste van te maken. Ze heeft verschillende huizen en veel vee. Dit betekent dat ze een rijke onafhankelijke vrouw is; die heel goed weet hoe ze haar belangen moet verdedigen. Ze kon het echter ook niet laten om te vragen of  Jos al klaar was om te trouwen. Het was echter verbazingwekkend dat we er toch wel samen over eens waren wat voor type man goed was voor Josephine. Jammer echter dat Josephine er welf niet bij was om mee te praten.

Het was heerlijk om in Konni te zijn, het was een stuk koeler. We moesten onder de hangaar slapen vanwege de regen. Ik was echter behoorlijk ziek en heb een flink aantal keren boven een gat in de grond gehangen. Het was zo erg dat ik het nog en eens erg vond om steeds eerst een aantal kakkerlakken moest verjagen.  De ochtend heb ik doorgebracht met Hadjeha. Ontbeten en over van alles gepraat. Ik vond het grappig dat ze nu wel Frans met me sprak, terwijl Josephine zei dat ze dat niet kon. Gewiekst vrouwtje. Ik hoop da volgende keer mee te kunnen de broesse in om het vee te bekijken. Rond 12 uur ging ik naar de boetiek van Pillari om op de rest te wachten. Hij heeft een boetiek voor mobiletelefoons langs de grote weg. Ik kon hier rustig alles bekijken totdat Uta kwam. Het regende zachtjes en voor het eerst sinds maanden was het heerlijk koel. Ik vond het bijna niet erg om Pillari aan te moeten horen over zijn voorkeur voor vrouwen. Je raad het al ik was helemaal zijn type. Gelukkig kon ik even later de auto instappen en ben ik met Uta, Ibrahim, Mirjam en Ingrid Konni uitgereden.

MIJN EERSTE MOTORRIJLES                               14 mei 2007

Ik heb al een aantal keren naar voren gebracht dat het zo vervelend is dat ik afhankelijk ben van andere al het gaat om transport. Het is eigenlijk te zot voor worden dat ik net nadat ik mijn rijbewijs heb gehaald ik in een situatie kom dat ik nog steeds afhankelijk ben. Transport tussen In-Gall en Agadez is zeer slecht geregeld en ik moet altijd maar weer wachten op een gelegenheid. De weg tussen In-Gall en Agadez ligt nog steeds gedeeltelijk open en het is het makkelijkst om met de motor de piste te bedwingen. Ik heb altijd al wel willen motorrijden, maar besloot na het halen van mijn rijbewijs dat ik daar voorlopig nog geen geld voor had. Toen iemand hier de suggestie deed dat het, het handigst was dat ik het zou proberen zei ik meteen ja. Ook al wist ik wel dat er geen motor voor mij zou zijn en dat ik ook hoost waarschijnlijk er geen een zou aanschaffen, aangezien ik daar het budget niet naar heb. Pia mijn voorgangster had een brommertje, maar dat vind ik onzin aangezien alles in de stad op loop afstand is en je nooit met een brommer ambroessoe zou gaan.

Effad zou het mij wel leren, maar er gingen weer een aantal weken overheen. Van de week dacht ik echter, ook al ga ik het misschien niet gebruiken het is wel een unieke kans om het te leren. Vandaag zij ik dan ook wanneer hij tijd had voor mijn les. Hij zei, wat dacht je van vanmiddag 5 uur. Ik zei, ok, kan ik ook niet zenuwachtig worden. Hij heeft een DT, dat is een soort crossmotor en we zouden oefenen op het vliegveld. Het toeristenseizoen is voorbij dus het is een mooi leeg stuk land. Eerst twee liter benzine gehaald en daar gingen we.

Ik had meteen al in de gaten dat de motor een stuk zwaarder is dan ikzelf. Het eerste wat ik aan Effad vroeg is waar is de rem, welke is voor het voorwiel en welke achter. Ik had geen idee dat je zoveel met je voeten moest doen. Gas is rechterhand, koppeling linkerhand, rem en starter is rechtervoet en versnellingen is linkervoet. Moet je net motorisch niet helemaal in orde zijn. Het duurde even tot ik in de gaten had wat vrij, eerste en tweede versnelling was, je moet namelijk niet vergeten dat ook deze les in het Frans was. Ok, eerst dat ding maar eens aankrijgen, in zijn vrij en trappen en gas geven, beetje maar. Dat was dus moeilijk, want had hem vaak in zijn versnelling staan. Kickstarten en met je andere been het gevaarte tegen houden is ook niet makkelijk. Maar ok, hij doet het, nu weg rijden. Dat is dus de eerste keer net zo lastig als met de auto en je moet het gevoel zoeken. Koppeling inknijpen, eerste versnelling, beetje gas en koppeling loslaten, kloenk. Te weinig gas of de koppeling te snel losgelaten. Dat ging nog even zo door, maar uiteindelijk ging ie. Als dat ding rolt dan rolt ie en dan gaat ie al snel vrij snel. Een paar wegrijden geoefend en toen ging ik ervandoor. Hup, 20 km doorschakelen, niet vlekkeloos. Nog een keer uitleggen, Effad.

Hij sloeg een keer af, want ja ben nog wel een beetje bang als ik een bochie om moet op een zandpaadje. Ik kan hem echter zelf aankrijgen en wegrijden.Wel irritant dat er meteen een pottenkijker komt vragen of het gaat, maar ja je ziet natuurlijk niet elke dag een blanke meid op een crossmotor. Het ging steeds een stuk beter en voor dat ik wist reed ik 40 en dat was voor mij wel genoeg de eerste keer. Het koppelen ging ok, ook al schakelde ik steeds te vroeg terug waardoor het allemaal wat schokkerig ging. Later ging het beter. Heb zelfs al kleine glijertjes   in het zand gemaakt, maar dat vond ik helemaal niet zo leuk en bezorgde me kramp toe ik de motor moest tegenhouden met mijn been. Maar ja, niet slecht voor de eerste keer en wie kan het me na vertellen dat ik mijn eerste motorles op het vliegveld van Agadez midden in de woestijn heb gehad. Vond het wel stoer hoor en ja ik doe ook voorzichtig.

TCHIROZERINE                                                      17/18 MEI 2007

De afgelopen maanden heb ik aangegeven dat ik graag meer zou willen werken Veel tijd gaat hier verloren met wachten en ik wil tenslotte zo veel mogelijk ervaring op doen voor een verdere carrixe8re. De NGO waar ik voor werk heeft ook nog andere projecten en een daarvan wordt gesponsord door NOVIB. Het gaat om een project die lokale coxf6peraties en unies helpt. Gedacht moet worden aan groepen veehouders (nomaden), tuinders (in de oasis) en vrouwen (handwerklieden). Het programma is gericht op het professionaliseren en commercialiseren van deze groepen, zodat zij autonoom kunnen gaan functioneren. De NGO is bezig met het opstarten van de tweede fase meer aandacht voor de basis en vrouwen. Afgelopen donderdag en vrijdag was er een atelier in een dorp ten noorden van Agadez, Tchirozerine. Ik heb geholpen met het organiseren van deze gebeurtenis en mocht dus ook mee naar Tchiro. De deelnemers werden per busje naar het Atelier gebracht. Het was de eerste keer dat ik met zo een taxibroesse op stap ging en gelukkig had ik een plekje in de cabine. Het is ongeveer 60 kilometer boven Agadez en het was de eerste keer dat ik zo noordelijk was. Het was een mooi tochtje en ik kon duidelijk zien dat dit de droge en hete maanden zijn. Was er eerst hier en daar nog wat groen nu was de hele wereld geel en bruin.

In Tchiro wordt houtskool gemaakt en het eerste wat je dan ook ziet zijn zwarte wolken boven een fabriek, maar het is ook een soort oase en in het dorre landschap doet het groen bijna pijn aan je ogen. We kwamen daar al wat later dan gepland aan, maar uiteindelijk zou het atelier pas om 12 uur beginnen in plaats van 9 uur. Ik was dus al moe voordat we begonnen. Het was interessant, want ik begin nu aardig dingen in het Frans te volgen en heb weer veel nieuwe mensen ontmoet. Het leukste was echter het samen zijn met de andere vrouwen. De NGO had een huis gehuurd en daar aten we en hebben we x92s avonds in de tuin geslapen. Ik was blij dat ik mijn tentje had, want er waren veel muggen. Het is toch wel vreemd hoor hoe vrouwen en mannen hier apart leven. Wij bleven in onze hoek van de tuin en de mannen aan de andere kant. Jammer genoeg had het huis geen latrine. Was dus een beetje behelpen achter het huis. Lijkt me geen pretje als je terug komt in je tuin en achter je huis liggen een paar cadeautjes maar voila. Het is wel grappig, want je zegt hier niet ik ga naar de wc, maar ik ga achter het huis. Letterlijk dus. De volgende dag gingen we rond de middag weer terug naar Agadez was erg moe, want het waren twee erg warme dagen. Was echter ook blij dat ik weer een nieuw stukje Niger heb gezien.

SCHORPIOEN                                              18 mei x9207

Ik was behoorlijk moe toen ik terug kwam uit Tchiro, maar het was nog erg vroeg en ik probeer zo weinig mogelijk overdag te slapen. Wordt dan zo verschrikkelijk moe en klam wakker. Ik dacht laat ik meteen een was doen en lekker douchen. Het huis heeft een tweede verdieping met terras. Er is daar een extra badkamer en een slaapkamer. Ik deed de was in de douche en was lekker aan het kliederen met water. Altijd fijn met dit weer. Ik zat op het randje van de douche cabine en niet meer dan

30n centimeter kwam er wat op het randje gekropen. Ik dacht nog heel droog jep dat is een schorpioen en sprong omhoog. Stond een beetje te huppelen, totdat ik mezelf toesprak dat het nodig was om het beest dood te slaan want als ik hem uit het oog zou verliezen dan kon ie overal onder kruipen. Er zijn steekgevallen bekent met dodelijke afkomst. Het gaar dan vooral om kinderen, maar ik had ook al begrepen dat een steek zo ie zo erg pijnlijk was. Uiteindelijk heb ik mijn bergschoen gepakt en het beest dood geslagen. Vervolgens heb ik hem in een doos in het zicht gezet, zodat ik niet vergeet dat er dus van dit soort beesten in huis kunnen lopen. Meestal zijn het nachtdieren, maar ze kruipen graag ergens onder. Waarschijnlijk heeft het water uit de douche hem wakker gemaakt. De maandag na het weekend heb ik meteen aan Hamadi gevraagd of er niet iets te doen is tegen al die meerpotige beesten. Het was wel een prachtig dier hoor en vanaf een afstand fascinerend, maar ik wil toch ook wel gewoon een douche kunnen nemen.

NIEUWE KLEREN EN EEN DAGJE TUTTELEN   20 MEI

Ik was uitgenodigd door Fati, om de zondag bij haar door te brengen. Ik dacht 10 uur is een mooie tijd, want bij ons ga je echt net eerder op bezoek. Ze had me echter eerder verwacht. Het werd een heerlijk dagje nietsen. Ze was bezig met de voeten van haar zusje in de Henna te zetten en ze vroeg of ik het ook wilde. Ik zei natuurlijk, niet wetende dat je dan 2 uur met je voeten in plastick zakjes zit. Gelukkig heeft ze maar een hand gedaan, want anders kon ik niet eten. Ze heeft in totaal drie zussen en woont bij haar moeder dus het is een gezellige vrouwenboel. Haar man werkt in Benin. De twee uur durende henna behandeling zorgde voor een lekker ontspannen sfeer. Haar zusje was hoogzwanger en moest toch veel rusten. De nabehandeling om niet rode maar zwarte henna te krijgen was echter wat venijnig. Mijn voeten hadden een paar plekjes door de droogte en het zwarte spul bijt behoorlijk. Uiteindelijk had ik echter twee zwarte voeten en zwarte vingertoppen. Eerst moest ik er erg aan wennen, maar het is toch wel mooi. Heb in ieder geval veel complimentjes gekregen. Ik had ook wat stof naar de kleermaker gestuurd. Ik wilde een kopie van een pantalon die ik had meegenomen uit Nederland en een leuke Afrikaanse top. Heb nu een zwart met rode broekpak, erg geslaagd. Heb meteen mijn andere stofjes die maandag meegegeven. Het werkt wel verslavend hoor, ben constant stoffen aan het bekijken en kleren aan het ontwerpen. Was zelf erg tevreden over mijn pak en nu ik wat meer Afrikaanse dingen ga dragen en mijn eigen stijl crexeber zijn er steeds meer mensen op straat die me erop aan spreken. Ze vragen of ik verander in een echte Agadeze, wat op zich wel grappig is. Ik draag ook een hoofddoek, maar op zijn Afrikaans. Het is gewoon de beste manier om je hoofd te beschermen tegen de hitte.    

EEN NIEUW LEVENTJE                                                     23 mei 2007

Werd er zondag nog gedacht dat Zaina, het zusje van Fati pas over een maand zou bevallen, woensdag was het raak. Fati was tussen de middag al wezen kijken bij het ziekenhuis, maar toen was er nog niets. Zaina is 17 jaar en was 15 toen ze trouwde. Heb verhalen van jongere moeders gehoord dus daar kijk ik niet zo van op. Wel dat ze naar het ziekenhuis was gegaan, meestal bevallen vrouwen hier thuis. Was er erg blij mee, want in Niger sterven de meeste vrouwen ter wereld in het kraambed.

Was echter vergeten wat voor een verschrikkelijk ziekenhuis het hier in Agadez is. Na het werk ging ik met de twee Fatis kijken hoe het ging. We liepen er heen en het was snikheet, mei wil nog even laten zien wie de baas is. Er is een speciaal gebouwtje voor de kraamafdeling. Was spontaan meegegaan en had me niet echt voorbereid. Toen ik echter een klein kamertje in liep en daar aan het wachten was en meteen een zeer jong meisje met een heel klein babyx92tje zag liggen moest ik wel even slikken. Op het andere bed zat een ander meisje, dat nog moest bevallen, totaal van de wereld wat eten naar binnen te werken geholpen door haar oma.

De vrouwen van Fatix92s familie vertelde dat er nog niets was en we verhuisde naar buiten waar ze onder de hangaar een plekje hadden gecrexeberd. Mat op de grond, spullen voor thee etc. De zussen van Fatix92s moeder waren er, de mannen blijven in zo een geval thuis. Het stikte weer van de vliegen en ik hield mijn hart vast. Op een gegeven moment werden Fati en ik erop uitgestuurd om medicijnen te halen. Ja, je hoort het goed als je medicijnen nodig hebt dan krijg je een recept van de dokter en dan moet je die zelf eerst gaan kopen. Toen ik het bekeek, bleek het een infuus te zijn en we moesten nog wachten totdat de apotheek bij het ziekenhuis bemand was. Er was nog een ander medicijn op het lijstje, maar dat hadden ze niet en moesten we buiten de muren van het ziekenhuis gaan halen. Moet je net dood liggen gaan. De moeder kwam echter vertellen dat het volgens de dokter niet meer nodig was en een half uurtje later kregen we te horen dat ze een dochtertje had.

Na een tijdje ging Zaina een bad nemen, teil en zeep door familie meegebracht en konden wij een kijkje nemen bij de baby. Je moet je een ziekenhuis kamer voorstellen waar bij ons twee bedden in staan vol met bedden daarop allemaal vrouwen met op het zelfde bed naast hun in doeken gewikkelde babyx92tjes. Sommige waren echt niet ouder dan 14 en de babyx92tjes zijn zo klein dat ik mezelf maar dwong om te denken over degene die het niet halen. Het is een komen en gaan van familieleden die eten komen brengen en kijken hoe het gaat. Je hoeft hier niet te klagen over ziekenhuisvoedsel, want dat is er niet. Het is de taak van de familie om een zieke voedsel te komen brengen. Het dochtertje was klein, maar prachtig. Ze had x92s nachts wat probleempjes, misschien wat vocht in de longen. Blijkbaar niet ernstig genoeg, tenminste dat hoop ik maar want de volgende dag mocht ze naar huis. Het betekend dat ik volgende week een doopfeest heb en ik dus maar heel even in In-Gall zal zijn. Heb vandaag met Fati stof uitgezocht voor een tenue. Blijkbaar is het de gewoonte dat de vrouwen dezelfde stof dragen. Het is een erg drukke print, maar het is toch wel heel speciaal om erbij te mogen zijn.

moulout moslim feest in agadez

In-Gall in April                                    22 April 2007

Hoe ziet mijn dag eruit in April. Nou, zweterig. Ik slaap tegenwoordig buiten in mijn muskietententje, want binnen is het x92s avonds niet uit te houden. Ik wordt wakker tussen 4 en 5, want in In-Gall vinden ze het nodig om extra vroeg met het gebed te beginnen. Op zich geen verkeerd iets, want dan kan ik genieten van de prachtige sterren boven mijn hoofd. Daarna val ik weer in slaap en wordt vervolgens wakker met de eerste zonnestralen rond half 7, dit is dus voor mijn wekker. Meestal blijf ik liggen en bekijk het temperatuurmetertje op mijn wekker. Een goede dag geeft een temperatuur aan van onder de 30 graden en dan kan ik met de opkomst van de zon bekijken hoe het kwik stijgt boven de 30 graden. Als de wekker gaat om 7 uur is het dus al boven de 30 graden. Dan heb ik tot 10 uur de tijd om actief te zijn. Wat huishouden, naar de markt, buiten zitten. Ik begin de dag met een douche met een beetje geluk is het water dat uit de kraan komt niet al te warm. Na 10 uur is het niet meer te harden. Ik heb voor de gein op verschillende plekken gekeken op mijn temperatuurmetertje, maar ik weet niet of het mentaal nou echt handig is om te weten dat het in huis om 1 uur x92s middags 40 graden is. Dit is ook het tijdstip wanneer, dank de Goden, tegenwoordig elektriciteit aanslaat. Met de ventilator op orkaanwind kan ik dan wat rondhangen onder dat ding tot 4 uur, dan slaat ie uit. Dan moet ik drie uur door zien te komen zonder elektriciteit. Ik probeer mijn zinnen te verzetten met lezen. Slapen is geen optie, want dan wordt ik helemaal kletsnat wakker met een smaak van een dood paard in mijn mond. Op het moment kan ik vochtverlies niet toestaan. Ik neem ook een tweede douche, maar het water dat uit de kraan komt is zo heet dat het nog net aan draagbaar is. Enige afkoeling die er te halen valt is dan vervolgens poedelnaakt in de wind te gaan staan om te drogen, 3 minuten verkoeling. Terwijl ik me dan aankleed voel ik de eerste zweetdruppels al weer op mijn voorhoofd staan. Ik had ook weer voor de gein mijn temperatuurmetertje buiten in de volle zon gezet, maar helaas het ding gaat niet hoger dan 50 graden en ik kan dus niet echt zeggen hoe warm het is. Maar maakt het uit, het is heet, heel heet. Rond 7 uur wordt het donker en slaat ook de elektriciteit weer aan. Dit is de tijd om bij mensen op bezoek te gaan. Om met ze alle te eten en samen buiten naar de televisie te kijken. De temperatuur keldert behoorlijk vaak 25 graden en rond 11 uur x92s avonds na mijn derde douche hoop ik dan ook weer in mijn tentje te kruipen en in slaap te vallen.

EEN ZWEMBAD IN IN-GALL

Het is een beetje een gewoonte geworden om een keer per week in het weekend bij Thomas te eten als ik in In-Gall ben. Aangezien we maar met zijn tweexebn zijn is dat wel logisch. Het is voor mij een manier om weer even in contact te zijn met een Europeaan. Ook al is Thomas volledig geafrikaniseerd. Hij heeft veel kennis over lokale planten en woont al lange tijd in In-Gall. Een grote bron van inspiratie dus. Ook dit keer gingen we eerst naar de tuin om want groente op te halen. Het is altijd leuk om te zien wat hij nu weer uit zijn tuintje tovert. Vaak zijn het groentes die de Afrikanen niet kennen en dus ook niet eten. Voor mij is het altijd weer een bron van vitaminen en een grote verrassing wat we gaan eten. De allergrootste verrassing was echter bij hem thuis. Hij heeft daar ook een klein tuintje met een verhoogt gazon. Op deze verhoging staat een betonnen water bazin van een meter hoog en 2 meter in omvang. Het is een bazin om de tuin water te geven, maar Thomas vertelde me dat als ik wilde het ook dienst deed als zwembad. En zo gebeurde het dat ik even later languit in het water lag, ongelofelijk en heerlijk verkoelend. Ik heb er zeker een uurtje in gedobberd, totdat het donker werd en een vleermuis elke keer naar beneden dook om ook wat verkoeling te zoeken.

MANUSJE VAN ALLES                              24 april x9207

Ik denk dat ik al een keer eerder heb verteld over Mandela. Een jongen van ongeveer 16 jaar die ik heb leren kennen toen Iez hier was. Mandela is een intelligente en leergierige jongen. Hij hing een beetje om Iez heen en deed wat klusjes voor haar. Toen zij weer naar Europa vertrok werd er een beetje gegrapt over het eventueel overnemen van Mandela. De eerste maanden was ik niet veel in In-Gall wegens allerlei gezondheidsproblemen, maar toen ik begin april terug kwam stond Mandela weer voor de deur. Ik heb altijd een beetje moeite gehad met het hebben van iemand in mijn huis en was ook helemaal niet van plan om iemand in dienst te nemen. Ten eerste heb ik niet genoeg werk voor diegene, ten tweede ook niet het budget ernaar, ten derde vind ik moeilijk en een hele verantwoordelijkheid om iemand te hebben die afhankelijk van mij is voor zijn inkomen en als vierde is het irritant en een gebrek aan privacy om iemand in je huis te hebben. Aangezien Mandela toch al de hele dag rond hing in mijn huis en het begrip privacy niet bestaat in Afrika was het vierde punt al snel opgelost.

April en Mei worden hier de maanden van de dood genoemd, omdat het zo verschrikkelijk warm is en ook erg weinig voedsel is voor vee. Ik voelde me steeds een beetje schuldig als ik aan Mandela iets vroeg, omdat ik het zelf te veel moeite vond. Ook zat ik steeds een beetje te piekeren over zijn eventuele toekomst, aangezien het een slimme jongen is en er in In-Gall nu eenmaal niet veel mogelijkheden zijn. Als het goed is gaat hij het volgende schooljaar naar het Lyceum in Agadez en het leven is daar een stuk duurder. Dus in een opwelling zij ik OK Mandela ik ga een rekening voor je openen en je kan voor mij klusjes doen als ik in In-Gall ben. Natuurlijk veranderd dit een hoop en ook de relatie tussen ons. Iets waar hij behoorlijk aan moet wennen. Ik voel me nu niet meer schuldig als ik iets aan hem vraag en kan nu ook zeggen OK nu is het tijd dat je naar huis gaat want ik wil een pauze.

We hebben de volgende dingen afgesproken, na school komt hij naar de spaarkas en dan geef ik hem de sleutel van mijn huis en een lijstje met taken. Het is dan de bedoeling dat hij om 2 uur klaar is als ik terug kom. Als dat niet zo is dan komt hij om 6 uur x92s avonds terug om het af te maken. De klusjes zijn water halen, huis vegen, kleren wassen, tuin water geven en boodschappen doen. Het is nog niet voorgekomen dat hij klaar was als ik terug kwam van mijn werk, aangezien Mandela namelijk een grote tekortkoming heeft en dat is dat hij ongeveer 2 uur doet over een taak. De thee ceremonie, die normaal al wat tijd in beslag neemt, duurt bij Mandela 3 uur. Iez zal dit zeker erkennen. Gelukkig heb ik echter een regel en dat is dat ik tussen 2 uur en 6 uur, als het echt snikheet is mijn poort op slot doe en dat betekent dat ik Mandela dan de poort uit knikker.

Ik ben er nog steeds niet over uit of hij me nu werk bespaard of juist extra geeft. Soms denk ik dat hij een betere deal heeft dan ik, vooral als hij mijn zeep weer eens heeft opgemaakt terwijl hij voor een tweede keer die dag een half uur onder de douche staat. Ook is het al een paar keer voorgekomen dat ik echt even moest optreden. Mijn douche lekt aan alle kanten en het water moet dus elke keer worden uitgedraaid. Het is al een paar keer voorgekomen dat ik thuis kwam en de kraan dus een paar uur heeft open gestaan. Niet echt ecologisch verantwoord in de woestijn. Ook presteert ie het om de kooltjes van de theeceremonie niet te doven, omdat hij niet alleen x92s avonds in mijn huis wil zijn. Hij is namelijk behoorlijk bang om alleen te zijn in mijn grote huis. Ergens natuurlijk niet zo heel vreemd als je bedenkt dat hij nooit alleen is. 

IN HET VERKEERDE KEELGAT                                        27-04-7

Soms kan een klein dingetje hier me zo erg tegenstaan, dat ik in een keer puur chagrijnig ben. De dag begon heel goed. Ibrahim, een van de medewerkers van de bank had voor mij een grote zak fruit meegenomen en de geur van meloen en ananas kwam mij tegemoet. Ze hadden pech gehad en het gaf dus niet dat de bananen wat zacht waren. We hebben meteen de grootste mango die ik ooit gezien heb soldaat gemaakt en alles was goed in mijn wereldje.

Er is een groot te kort in In-Gall en dat is fruit. Ze hebben alleen een seizoen dadels in juli en wat meloenen. Op het moment is er helemaal niets en alles moet meegenomen worden uit Agadez. Mijn drie kilo sinasappels waren al een paar dagen op dus ik kon wel weer wat vitamientjes gebruiken. Je kunt hier zelfs geen fruitsap kopen dus het is echt een serieus gebrek. Die middag nam ik mijn banaantjes mee naar Fati en Mohamed voor de kinderen. Ze waren niet al te best dus ik moest ze prakken. Mohamed had al gezegd dat ze nog nooit eerder bananen hadden gegeten dus het was een beetje een experiment. Voor mij was het een beetje vreemd dat ze nog nooit bananen hadden gegeten, maar OK. Het was geen succes, zowel Saluman als Assedeck spuugden het weer uit. Assedeck heeft het nog een tijdje geprobeerd, maar dat was meer spelen.

Op zich was dit nog niet zo heel erg, maar de reactie van dingen meteen uitspugen en het gegiechel van Mandela en Fati vond ik wat irritant. Toen ook nog eens gezegd werd dat ze hun bananen liever niet geprakt hadden was ik er klaar mee. De afgelopen zes maanden heb ik elke dag wel iets gegeten dat ik niet kon. Sommige dingen waren OK en andere minder, maar ik heb het altijd gegeten. Tot ik er letterlijk ziek van werd. Vaak waren de ingredixebnten wel goed, maar de bereiding niet alles. Ze koken hier alles over gaar of stampen het tot poeder. Het kan dus zijn dat je groente eet, maar die zijn dus zo fijn dat het sous is. Het is ook zo dat de meeste gerechten maar een smaak hebben, namelijk die van hete pepertjes. Vlees is vaak op een rooster boven vuur gehangen, maar meestal erg vet en taai. Ik heb nog nooit wat gezegd tegen degene die dit aan mij gegeven hebben. Ook al wordt in alles Maggie en olie gegooid. Ik heb nog geprobeerd om uit te leggen dat ik hier elke dag iets eet dat ik niet ken, maar ik denk niet dat dat echt bij ze doordringt.

Zoals ik al zei soms kan een klein dingetje helemaal in het verkeerde keelgat schieten. 

RONDJE IN-GALL                                       28 EN 29 april x9207

Ik dacht laat ik eens net als de lokale bevolking heel vroeg op staan. Ik wilde graag een wandeling maken voor de ergste warmte en besloot om voor zonsondergang op te staan en vervolgens naar de rivierbedding te gaan om te kijken of er mooie onderwerpen zijn. Ik heb mijn camera eindelijk in In-Gall en je kunt de mooiste plaatjes maken tijdens zonsopgang. Ik wilde ook gewoon weer wat meer van de omgeving zien en dan moet je toch echt heel vroeg opstaan. Het hele dorp was al actief dus ik hoef in de toekomst niet te denken dat ik eerder dan de bevolking kan opstaan om ongestoord mooie fotox92s te maken. Het stukje bedding waar ik rond liep was echter vrij rustig.

Heb fotox92s gemaakt van eeuwen oude palmbomen en vervolgens weer het dorp ingelopen. Toen ik een poortje in keek, bleek dat het huis van een collega te zijn. Hij ging net zijn schapen en geiten naar zijn tuin brengen en vroeg of ik dat wilde zien. Het seizoen is bijna voorbij, maar het was wel grappig om al die verschillende soorten geiten en schapen te zien. Na de tuin heb ik bij hem ontbeten. Thomas belde halverwege op om te vragen of ik mee ging naar een Dadeltuin en ik zei dat ik over een half uurtje klaar zou zijn. Was echter de theeceremonie vergeten en was dus verschrikkelijk laat. Onderweg naar Thomas kwam ik Mandela tegen, die had tomaatjes gekocht. Heb mijn sleutels naar hem gegooid en kon nog net bij Thomas in de auto springen, want die was wachten al beu.

De tuin was wat verder van In-Gall weg en daarom heerlijk rustig. De tuinier (Hatch) had zes verschillende soorten palmbomen. Het was er heerlijk koel en Hatch sprak Frans dus we hebben een uurtje met hem staan praten. Het was een man van over de 65 jaar, maar hij had echt een lichaam van een 20 jarige. Komt vast van in die bomen klimmen en zijn verleden als militair. Ik heb voor het eerst Henna plantgezien en Casave en zoete aardappel. Het was ook zeer interessant om het een en ander te leren over de palmbomen. Ik heb nu zelf 3 dadelpalmpjes in de tuin en de kennis zal nog wel van pas komen. Ze groeien in ieder geval heel erg langzaam. De hoge palmen die ik die ochtend had gezien waren ouder dan het dorp.

Na de tuin was ik even huisloos, aangezien ik mijn sleutel aan Mandela had gegeven en die was natuurlijk foetsie. Ik ben toen maar naar Fati gegaan en daar heb ik middag gegeten en rondgehangen. Toen ik even naar de markt ging kwam ik Jean (een garagehouder, die toezicht houdt op het bouwen van Iez der huis). Ik wilde nog een keer gaan kijken en hij ging er net heen. Had echter geen tijd, want het eten was klaar en ik ging naar de markt om koud water te halen. Ik kwam ook Josephine en Aisha tegen en vertelde hem dat ik ook geen tijd had om met hun thee te drinken, omdat ik die avond bij Thomas werd verwacht.

Na de lunch en een tweede volledige (door Mandela gemaakt en daardoor nog veel langer durende) theeceremonie werd er gebeld dat een collega uit Niamey voor de deur stond. Ik snel naar huis en daar was Sidjan en nog iemand. Ik legde ze uit dat ik bij Thomas werd verwacht in een half uur en gelukkig waren ze zo moe dat ze eigenlijk alleen maar wat wilden rusten en eten. Om 5 uur ben ik met Thomas naar zijn tuin geweest en daarna ben ik weer naar huis gegaan om mijn badpak te halen en te kijken hoe het met mijn gasten was. Ze hadden een paar matrassen in de tuin gelegd en waren aan het eten dus dat zat wel goed.

Na een tijdje in Thomas zijn waterbazin te hebben gedobberd was het tijd voor het eten. Altijd apart en dit keer was het een tomaten/basilicum salade, gebakken aardappels met kamelenvlees en een puddinkie toe. Het is toch wel frappant dat ik bij Thomas altijd de raarste en meest cullinaire hoogstandjes eert terwijl er soms nog en eens een tomaatje te koop is in het dorp. Het was de eerste keer dat ik kamelenvlees gegeten heb en de smaak is best goed. De textuur is een beetje, zoals sudderlapje. Moet nu alleen nog maar kamelenmelk drinken.

BEESTEN MET VEEL TE VEEL POTEN                            7 mei 2007

Ik dacht toch echt wel dat ik al heel veel gewend was. Ik draai tenslotte mijn hand niet meer om als ik een kakkerlak moet dood slaan en ik schrik ook niet meer van de familie gekkos die het steeds nodig vinden om achter mijn spiegel te gaan zitten. De kleine sprinkhaantjes in de douche zijn wat irritant en de grote zandkevers zijn zo sloom dat ik daar niet meer van op kijk. Het is waar dat ik vanwege mijn allergie wat voorzichtig ben met de twee keer zo grote hommels en wespen hier, maar die zijn zo dom dat ze elke keer tegen de muur opvliegen. Dan versuft op de grond te liggen om later weer met een noodgang tegen een andere muur te vliegen.

Maar met het warme seizoen komen er ook andere dieren uit het zand gekropen. Twee weken geleden was ik bij een collega aan hete eten, toen zijn vrouw Fati naar de keuken buiten liep. Ze had een zaklamp bij zich en even later hoorde ik haar roepen. Mandela sprong op met zijn sandaal in zijn hand en ik kon daar uit opmaken dat het een beest was. Ik vroeg wat het was en Mohamed zei dat het een schorpioen was. Hij was ondertussen dood dus ik ging een kijkje nemen. Ik had ze wel eens eerder in Griekenland gezien, maar die waren zwart. Hier zijn ze dus zandkleurig en daar schrok ik wel van. Ze zijn dus bijna niet te zien hier. Schorpioenen zijn volgens mijn boekje niet dodelijk, maar een steek doet wel erg pijn. Mohamed vertelde me echter dat als een kind hier gestoken werd, het bijna altijd dodelijk af liep. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis is dan ook in Agadez en dat is 150 km verderop. Ik had die nacht een nare droom en schoot verschrikt wakker met een detail kloppende schorpioen op mijn netvlies. Ben nog steeds echt heel erg blij met mijn tentje.

Vandaag na een lange dag kwam ik vermoeid thuis na eten gemaakt te hebben wilde ik een douche nemen. Ik had mijn lenzen uit gedaan en had geen zin om mijn bril op te zetten. Ik opende de duur van de douche en deed het licht aan. In mijn oog hoek zag ik iets heel snel wegrennen. Ik hoorde ook het getik van pootjes op de metalen deur. Hij schoot zo naar buiten. Nou schieten en altijd een paar gekkos weg en dat vind ik niet zo heel erg. Ik heb er zelfs wel eens eentje in mijn nek gehad toen ik een deur opengooide. Dit beest kon ik niet goed zien, maar de manier van bewegen klopte niet met die van een gekko. Ik kon hem niet terug vinden en wat ongemakkelijk nam ik een douche, ik was bang dat het een schorpioen was. Het was tenslotte donker en het zijn nachtdieren. Toen ik me echter aan het afdrogen was keek ik naar de deur en daar zat de grootste zandkleurige spin, die ik in het wild heb gezien. Ik heb mij heel voorzichtig afgedroogd en met mijn oog op mijn nieuwe vriend gericht heb ik een plasje gepleegd. Heel voorzichtig heb ik de deur geopend en het licht uitgedaan. De rillingen liepen over mijn rug. Normaal ben ik niet zo bang van spinnen. Het is een schitterend beest, maar ik ga vannacht echt niet naar de wc.